Eendag lank gelede het die aap die tier baie kwaad gemaak. Só het dit gebeur. Die aap het hoog tussen die blaarryke takke van 'n mangoboom gesit en op sy kitaar gespeel. Die tier het daar verbygegaan en onder die boom gaan lê om te rus. Net om hom te terg, het die aap hierdie liedjie gespeel en gesing:

“Tango ti teer, tango ti teer,
Die tier se bene is in my kitaar.
Tee-hie, tee-hie.”

Die tier was baie kwaad. “Wag net totdat ek jou vang, Meneer Aap,” het hy gesê. “Dan sal ek jou 'n truuk of twee met bene wys.”

Die aap het van een boom na die ander gespring en homself so goed deur die blare weggesteek dat die tier hom nie kon sien nie. Toe het hy uit die bome afgeklim en homself in 'n gat in die grond weggekruip. Toe die tier naby kom, het hy weer gespeel en sy liedjie gesing:

“Tango ti teer, tango ti teer,
Die tier se bene is in my kitaar.
Tee-hie, tee-hie.”

Die tier het sy poot in die gat gesteek en die aap se been gevang. “O, ho, Mnr. Tier!” het die aap gesê. “Jy dink jy het my been gevang, maar wat jy eintlik het, is net 'n klein stokkie. O, ho! O, ho!” Toe het die tier die aap se been losgelaat.

Die aap het verder terug in die gat in die grond gekruip waar die tier se poot hom nie kon bereik nie. Toe sê hy: “Baie dankie, Mnr. Tier, dat u my been losgelaat het. Dit was regtig my been, weet u.” Weer het hy sy liedjie gespeel en gesing:

“Tango ti teer, tango ti teer,
Die tier se bene is in my kitaar.
Tee-hie, tee-hie.”

Die tier was kwaaier as ooit tevore. Hy het gewag en gewag vir die aap om uit die gat in die grond te kom, maar die aap het nie gekom nie. Hy het 'n ander uitweg ontdek en weer eens van die hoë boomtoppe af het hy vir die wagtende tier gesing:

“Tango ti teer, tango ti teer,
Die tier se bene is in my kitaar.
Tee-hie, tee-hie.”

Daar was 'n groot droogte in die land en daar was net een waterplek waar die diere kon drink. Die tier het geweet dat die aap daarheen sou moes gaan wanneer hy dors was, so hy het besluit om vir hom te wag en hom te vang wanneer hy kom drink.

Toe die aap na die waterplek gaan om te drink, het hy die tier daar gekry wat vir hom wag. Hy het so vinnig soos die wind weggehardloop, want hy was regtig baie bang vir die tier.

Hy het gewag en gewag totdat hy gedink het hy sou van dors sterf, maar die tier het nie vir 'n enkele minuut van die waterplek af weggegaan nie. Uiteindelik het die aap 'n truuk bedink waarmee hy sou kon kry om te drink.

Hy het langs die paadjie gaan lê asof hy dood was. Na 'n rukkie het 'n ou vrou langs die paadjie aangekom met 'n bakkie heuning in 'n mandjie op haar kop. Sy het die aap daar langs die paadjie sien lê en, omdat sy gedink het dat hy dood was, het sy hom opgetel en hom in die mandjie met die bakkie heuning gesit. Toe die aap sien dat dit heuning in die bakkie was, was hy baie bly. Hy het die bakkie oopgemaak en homself heeltemal met die sagte, klewerige heuning bedek. Toe die ou vrou onder die bome deurloop, het hy liggies uit die mandjie in die bome gespring.
Die ou vrou het hom nie gemis totdat sy by die huis gekom het en net 'n gedeelte van haar bakkie heuning in die mandjie gevind het nie. “Wel, ek het gedink ek het 'n dooie aap in my mandjie huis toe gebring,” het sy vir haar kinders gesê. “Nou is daar geen aap hier nie en my bakkie is net halfvol heuning. Die aap moes een van sy streke gespeel het.”

Die aap het intussen blare van die bome in die heuning oor sy hele lyf gesteek sodat hy heeltemal vermom was. Sy eie ma sou hom nooit herken het nie. Hy het amper soos 'n ystervark gelyk; maar in plaas van skerp penne het daar groen blare oral oor hom uitgesteek. Op hierdie manier het hy na die drinkplek gegaan en die tier het hom nie herken nie. Hy het 'n lang, diep sluk geneem. Hy was so dors en die water het so lekker gesmaak dat hy te lank in die drinkplek gebly het. Die blare het uit die heuning gekom wat hulle gehou het en die tier het gesien dat dit eintlik die aap was. Die aap kon skaars ontsnap.

Hy was so erg bang dat hy gewag en lank gewag het voordat hy weer na die drinkplek gegaan het. Uiteindelik het hy so dors geword dat hy nie langer kon wag nie. Hy het na die harsboom gegaan en homself met hars bedek. Toe het hy blare in die hars gesteek en weer na die drinkplek gegaan.

Die tier het hom gesien, maar aangesien die tier verwag het om die blare af te sien kom sodra die aap in die water kom, het hy gedink hy sou wag en hom in sy kaal vel vang. Hierdie keer het die blare nie afgekom nie, want die hars het hulle vasgehou en was glad nie deur die water beïnvloed nie. Die tier het gedink dat dit nie die aap was nie en dat hy 'n fout moes gemaak het. Die aap het gedrink soveel as hy wou en toe rustig weggestap sonder dat die tier hom aanval. Hy het die hars en blare elke keer gebruik as hy daarna iets wou drink. Hy het die truuk aangehou totdat die reënseisoen aangebreek het en hy baie water op ander plekke as die groot drinkplek kon kry.