Robert Roberts was 'n skrynwerker wat hard en goed gewerk het; maar hy kon nooit sy tong stilhou nie. Eendag, terwyl hy 'n spruit oorsteek, kom 'n klein mannetjie na hom toe en sê:

“Robert Roberts, gaan op na die hulstboom wat oor die pad op die Rooiheuwel leun, en grawe daaronder, en jy sal beloon word.”

Die volgende oggend, met dagbreek, het Robert Roberts na die plek vertrek en 'n groot gat gegrawe voordat enigiemand op was, toe hy 'n kissie goud vind. Hy het twee keer daarna na dieselfde plek gegaan en gegrawe, en elke keer goud gevind. Maar soos hy ryk geword het, het hy begin spog en gesinspeel dat hy geheimsinnige vriende het. Eendag, toe die gesprek oor die feetjies draai, het hy gesê dat hy hulle baie goed ken en dat hulle hom geld gegee het. Robert Roberts het nie meer aan die saak gedink totdat hy 'n week later, een aand teen skemer, na die plek gegaan het nie. Toe hy by die boom kom en soos gewoonlik begin grawe het, het groot klippe teen die wal afgerol en hom net-net gemis, sodat hy vir sy lewe gevlug het en nooit weer naby die plek gekom het nie.