Pewnego dnia bunniah [1], czyli bankier, szedł wiejską drogą, gdy dogonił rolnika zmierzającego w tym samym kierunku. Bunniah był bardzo pazerny, jak większość jego klasy, i narzekał, że nie miał szansy zarobić tego dnia żadnych pieniędzy; ale na widok człowieka przed nim cudownie się rozjaśnił.

„To szczęście” – powiedział sobie. „Zobaczmy, czy ten rolnik się do czegoś nie nadaje” – i przyspieszył kroku.

Po tym, jak bardzo grzecznie życzyli sobie dnia, bunniah powiedział do rolnika:

„Właśnie myślałem, jak mi się zrobiło nudno, kiedy cię zobaczyłem, ale skoro idziemy tą samą drogą, to droga okaże się dość krótka w tak miłym towarzystwie”.

„Z całego serca” – odpowiedział rolnik – „ale o czym mamy rozmawiać? Człowiek miasta taki jak ty nie będzie się przejmował bydłem i plonami”.

„Och”, powiedział bunniah, „powiem ci, co zrobimy. Opowiemy sobie nawzajem najdziwniejszą historię, jaką tylko możemy sobie wyobrazić, a ten, kto pierwszy zakwestionuje historię drugiego, zapłaci mu sto rupii”.

Na to farmer przystał i poprosił bunniaha, by zaczął, gdyż był z nich dwóch większy; i w duchu postanowił, że choćby to było nieprawdopodobne, nic nie powinno go skłonić do sugestii, że nie wierzy w opowieść bunniaha. Tak więc, uprzejmie przyciśnięty, wielki człowiek zaczął:

„Pewnego dnia jechałem tą drogą i spotkałem kupca podróżującego z wielką karawaną wielbłądów obładowanych towarami –”

„Bardzo prawdopodobne” – mruknął rolnik. „Sam widziałem coś takiego”.

„Nie mniej niż sto jeden wielbłądów” – kontynuował bunniah – „wszystkie przywiązane razem sznurkami od nosa do ogona i ciągnące się wzdłuż drogi na prawie pół mili”.

„No i co?” zapytał rolnik.

„Cóż, latawiec spadł na pierwszego wielbłąda i uniósł go w powietrze, a ponieważ wszystkie były ze sobą związane, pozostałe sto wielbłądów musiało pójść w jego ślady…”

„Niesamowite, jaka siła tkwi w tym latawcu!” powiedział rolnik. „Ale – no tak – bez wątpienia, tak – no – sto jeden wielbłądów – i co on z nimi zrobił?”

„Wątpisz?” zapytał bunniah.

„Ani trochę!” – odpowiedział rolnik z przekonaniem.

„Cóż” – ciągnął bunniah – „tak się złożyło, że księżniczka z sąsiedniego królestwa siedziała w swoim prywatnym ogrodzie, a służąca czesała jej włosy, i patrzyła w górę, z głową odchyloną do tyłu, podczas gdy służąca szarpała grzebień, gdy nieszczęsny latawiec ze swoją zdobyczą wzbił się wysoko nad jej głową; i na szczęście wielbłądy kopnęły akurat w tym momencie mocniej, latawiec puścił, a wszystkie sto jeden wielbłądów wpadło prosto w lewe oko księżniczki!”

„Biedactwo!” powiedział rolnik. „To takie bolesne, gdy coś wpadnie do oka”.

„No cóż” – powiedział bunniah, który teraz rozgrzewał się do swojego zadania – „księżniczka pokręciła głową i zerwała się na równe nogi, przykładając dłoń do oka. „Ojej!” – krzyknęła – „Coś mi wpadło do oka, i jak to kłuje!”

„Zawsze tak jest” – zauważył rolnik. „Zupełna prawda. No i co zrobił ten biedak?”

„Na dźwięk jej krzyków, służąca przybiegła jej na pomoc. «Pozwól mi spojrzeć», rzekła; i wtedy drgnęła powieką księżniczki i wydobył się z niej wielbłąd, którego służąca włożyła jej do kieszeni – («Ach!» mruknął farmer) – po czym po prostu podwinęła róg chusty i wyciągnęła z oka księżniczki jeszcze sto, a następnie wsunęła je do kieszeni razem z drugim.”

W tym momencie bunniah zaczerpnął tchu, jak gdyby mu zabrakło tchu, ale farmer spojrzał na niego powoli. „No i co?” powiedział.

„Nic więcej nie przychodzi mi teraz do głowy” – odpowiedział bunniah. „Poza tym to już koniec. Co na to powiesz?”

„Wspaniale” – odparł rolnik – „i niewątpliwie całkowicie prawdziwe!”

„No cóż, teraz twoja kolej” – powiedział bunniah. „Nie mogę się doczekać, żeby usłyszeć twoją historię. Jestem pewien, że będzie bardzo interesująca”.

„Tak, myślę, że tak” – odpowiedział rolnik i zaczął:

„Mój ojciec był bardzo zamożnym człowiekiem. Miał pięć krów, trzy zaprzęgi wołów, pół tuzina bawołów i mnóstwo kóz; ale ze wszystkich swoich dóbr najbardziej kochał klacz. Była to dobrze urodzona klacz – och, przepiękna klacz!”

„Tak, tak” – przerwał bunniah – „wsiadaj!”

„Już idę” – powiedział farmer – „nie poganiaj mnie! Pewnego dnia, jak to bywa w życiu, pojechał na targ na tej klaczy z podartym siodłem, które tak ją drapało, że kiedy wrócili do domu, miała na grzbiecie ranę wielkości dłoni”.

Tak,' powiedział niecierpliwie bunniah, 'co dalej?'

„Był czerwiec” – powiedział farmer – „a wiesz, jak w czerwcu powietrze jest pełne burz pyłowych, którym czasem towarzyszą deszcze? No cóż, biedne zwierzę dostało kurz w tę ranę, a co więcej, wraz z kurzem, ziarna pszenicy wykiełkowały i zaczęły rosnąć!”

„Pszenica tak, jeśli ma uczciwą szansę” – powiedział bunniah.

„Tak; a następną rzeczą, jaką zauważyliśmy, było to, że na grzbiecie konia znajdował się plon pszenicy, tak wielki, jak cokolwiek, co można zobaczyć na stuakrowym polu, i musieliśmy zatrudnić dwudziestu ludzi, żeby pomogli go skosić!”

„Do żniw trzeba zazwyczaj zatrudniać dodatkowe ręce” – powiedział bunniah.

„I dostaliśmy z grzbietu tej klaczy czterysta kop pszenicy!” – kontynuował rolnik.

„Dobry plon!” mruknął królik.

„A twój ojciec” – powiedział rolnik – „nieszczęśnik, któremu ledwie starcza na utrzymanie ciała i duszy” (bunniab prychnął, ale milczał) – przyszedł do mojego ojca i powiedział, składając ręce tak pokornie, jak tylko można było…”

Bunniah rzucił swemu towarzyszowi wściekłe spojrzenie, ale przygryzł wargi i zachował spokój.

„Nie jadłem od tygodnia. O, wielki panie, pozwól mi pożyczyć szesnaście maundów pszenicy z twoich zapasów, a ja ci się odwdzięczę”.

„Oczywiście, sąsiedzie” – odpowiedział mój ojciec – „weź, ile potrzebujesz i oddaj, ile możesz”.

„No i co?” zapytał bunniah z wściekłością w oczach.

„No cóż, zabrał ze sobą pszenicę” – odpowiedział rolnik – „ale nigdy jej nie oddał i do dziś jest to dług. Czasem się zastanawiam, czy nie pójść z tym do sądu”.

Następnie bunniah zaczął szybko przesuwać kciukiem po palcach prawej ręki, a jego usta poruszały się w szybkim ruchu, jakby coś obliczał.

„Co się stało?” zapytał rolnik.

„Pszenica jest tańsza, zapłacę ci za pszenicę” – powiedział bunniah ze spokojem pełnym rozpaczy, gdy przypomniał sobie, że na mocy własnej umowy zobowiązany był dać farmerowi sto rupii.

I do dziś dnia w tamtych stronach mówi się, że gdy ktoś ma dług: „Daj mi pieniądze; albo przynajmniej pszenicę”.