Gdybyś był rosyjskim dzieckiem, nie czekałbyś, aż Święty Mikołaj przejdzie przez komin, lecz stałbyś przy oknie, żeby zerkać na biedną Babuszę, gdy spieszy obok.

Kim jest Babouscka? Czy jest żoną Świętego Klausa?

Nie, rzeczywiście. To tylko biedna, mała, pomarszczona staruszka, która przychodzi w czasie Bożego Narodzenia do każdego domu, zagląda do każdej kołyski, odwraca każdą kołdrę, roni łzę na białą poduszkę dziecka i odchodzi bardzo smutna.

{Uwaga: Ilustrowaną wersję tej opowieści, a także inne bajki bożonarodzeniowe, można przeczytać w naszej kolekcji Opowieści bożonarodzeniowe: Noc przed Bożym Narodzeniem i 21 innych ilustrowanych opowieści bożonarodzeniowych, teraz dostępne dla Amazon Kindle}

I nie tylko w okresie Bożego Narodzenia, ale przez całą mroźną zimę, a zwłaszcza w marcu, gdy wiatr wieje głośno, gwiżdże, wyje i cichnie niczym westchnienie, rosyjskie dzieci słyszą szelest kroków Babouski. Zawsze się spieszy. Słychać, jak szybko biegnie po zatłoczonych ulicach i cichych wiejskich polach. Wydaje się zdyszana i zmęczona, a jednak śpieszy.

Kogo ona próbuje wyprzedzić?

Ona ledwo patrzy na małe dzieci, gdy przyciskają swoje różowe buzie do szyby i szepczą do siebie: „Czy Babouscka nas szuka?”

Nie, nie przestanie; dopiero w Wigilię wejdzie na górę do pokoju dziecięcego i da każdemu maluchowi prezent. Nie myślcie, że zostawia wam piękne prezenty, takie jak te, które przynosi Święty Mikołaj. Nie przynosi chłopcom rowerów ani francuskich lalek dziewczynkom. Nie przychodzi w wesołych saniach zaprzężonych w renifery, lecz kuśtyka pieszo, opierając się na kuli. Ma swój stary fartuszek wypełniony słodyczami i tanimi zabawkami, a wszystkie dzieci bardzo ją kochają. Wypatrują jej, a gdy jedno słyszy szelest, krzyczy: „Patrzcie! Babouscka!”, wtedy wszyscy inni patrzą, ale trzeba szybko odwrócić głowę, bo zniknie. Ja sama nigdy jej nie widziałam.

Najbardziej ze wszystkiego kocha małe dzieci i często, gdy zmęczone matki śpią, pochyla się nad ich kołyską, przyciska swą brązową, pomarszczoną twarz do poduszki i patrzy bardzo ostro.

Czego ona szuka?

Ach, tego nie możesz zgadnąć, jeśli nie znasz jej smutnej historii.

Dawno, dawno temu, wiele dni temu, Babouscka, która była już wtedy staruszką, była zajęta zamiataniem swojej małej chatki. Mieszkała w najzimniejszym zakątku mroźnej Rosji i żyła samotnie w odludnym miejscu, gdzie zbiegały się cztery szerokie drogi. Drogi te były w tym czasie białe od śniegu, ponieważ była zima. Latem, gdy pola były pełne kwiatów, a powietrze pełne słońca i śpiewu ptaków, dom Babouscki nie wydawał się taki cichy; ale zimą, mając za towarzysza jedynie płatki śniegu, płochliwe ptaki śnieżne i głośny wiatr, staruszka czuła się bardzo przygnębiona. Była jednak zajętą ​​staruszką i ponieważ zapadał już zmierzch, a jej dom był zaledwie w połowie zamiatany, bardzo jej się spieszyło, by skończyć pracę przed snem. Musicie wiedzieć, że Babouscka była biedna i nie mogła sobie pozwolić na pracę przy świecach.

Wkrótce, najszerszą i najbardziej odludną z białych dróg, pojawił się długi korowód ludzi. Szli powoli i zdawali się pytać się nawzajem, w którą stronę pójść. Gdy procesja podeszła bliżej i w końcu zatrzymała się przed małą chatką, Babouska przeraziła się przepychu. Byli to Trzej Królowie w koronach na głowach, a klejnoty na napierśnikach królów lśniły niczym promienie słońca. Ich ciężkie futrzane płaszcze były białe od padającego śniegu, a osobliwe, garbate wielbłądy, na których jechali, wyglądały na białe jak mleko w śnieżnej zamieci. Uprząż wielbłądów była zdobiona złotem, a siodła zdobiły srebrne blachy. Czapraki były z najdroższych wschodnich tkanin, a wszyscy służący mieli ciemne oczy i włosy ludzi Wschodu.

Niewolnicy nieśli ciężkie ładunki na plecach, a każdy z Trzech Króli niósł dar. Jeden niósł piękny, przezroczysty dzban, a w gasnącym świetle Babouscka dostrzegła w nim złoty płyn, który po kolorze musiał być mirrą. Inny trzymał w ręku bogato tkany worek, który wydawał się ciężki, i rzeczywiście taki był, bo był pełen złota. Trzeci trzymał w ręku kamienny wazon, a po bogatym zapachu, który unosił się w śnieżnym powietrzu, można było się domyślić, że był wypełniony kadzidłem.

Babouscka była przerażona, więc ukryła się w swojej chacie i pozwoliła sługom długo pukać do jej drzwi, zanim odważyła się je otworzyć i odpowiedzieć na ich pytania o drogę do dalekiego miasta. Wiecie, że nigdy w życiu nie uczyła się geografii, była stara, głupia i przestraszona. Znała drogę przez pola do najbliższej wioski, ale nie wiedziała nic więcej o całym szerokim świecie pełnym miast. Słudzy ją strofowali, ale Trzej Królowie byli dla niej łaskawi i poprosili, by towarzyszyła im w podróży, aby mogła pokazać im drogę, tak daleko, jak ją znała. Powiedzieli jej słowami tak prostymi, że nie mogła ich nie zrozumieć, że zobaczyli Gwiazdę na niebie i podążają za nią do małego miasteczka, gdzie leżało małe Dzieciątko. Niebo było teraz pokryte śniegiem, a Gwiazda zniknęła z oczu.

„Kim jest Dziecko?” zapytała staruszka.

„On jest Królem i idziemy oddać Mu pokłon” – odpowiedzieli. „Te dary: złoto, kadzidło i mirra są dla Niego. Kiedy Go znajdziemy, zdejmiemy korony z naszych głów i położymy je u Jego stóp. Chodź z nami, Babousko!”

Co o tym sądzisz? Czy nie powinieneś był pomyśleć, że biedna kobieta z radością opuściłaby swój opuszczony dom na równinach, by towarzyszyć tym królom w ich podróży?

Ale głupia kobieta pokręciła głową. Nie, noc była ciemna i ponura, a jej mały domek ciepły i przytulny. Spojrzała w niebo, a Gwiazdy nigdzie nie było widać. Poza tym chciała uporządkować swoją chatę – może będzie gotowa do drogi jutro. Ale Trzej Królowie nie mogli czekać; więc gdy jutro wzeszło słońce, byli już daleko w podróży. Biednej Babousce wydawało się to snem, bo nawet ślady kopyt wielbłądów pokrywał głęboki, biały śnieg. Wszystko było jak zwykle; a żeby się upewnić, że nocni goście nie byli kaprysem, znalazła swoją starą miotłę wiszącą na kołku za drzwiami, tam gdzie ją położyła, gdy zapukała służba.

Teraz, gdy świeciło słońce, a ona przypomniała sobie blask złota i zapach słodkiego gumy i mirry, żałowała, że ​​nie poszła z podróżnikami.

I dużo myślała o małym Dzieciątku, któremu Trzej Królowie poszli oddać cześć. Nie miała własnych dzieci – nikt jej nie kochał – ach, gdyby tylko odeszła! Im dłużej rozmyślała nad tą myślą, tym bardziej czuła się nieszczęśliwa, aż sam widok domu stał się dla niej nienawistny.

To straszne uczucie uświadomić sobie, że straciło się szansę na szczęście. Istnieje uczucie zwane wyrzutami sumienia, które potrafi kąsać jak ostry ząbek. Babouscka czuła, jak ten ząbek wbija się w jej serce za każdym razem, gdy przypominała sobie wizytę Trzech Króli.

Po pewnym czasie myśl o Małym Dzieciątku stała się jej pierwszą myślą po przebudzeniu i ostatnią w nocy. Pewnego dnia zamknęła na zawsze drzwi swojego domu i wyruszyła w długą podróż. Nie miała nadziei na dogonienie Trzech Króli, ale pragnęła odnaleźć Dzieciątko, aby sama mogła Je kochać i czcić. Pytała każdego, kogo spotkała, i niektórzy uważali ją za szaloną, ale inni dawali jej miłe odpowiedzi. Czy może zgadliście, że małym Dzieciątkiem, którego szukali Trzej Królowie, był sam nasz Pan?

Ludzie opowiadali Babusze, jak narodził się w żłobie i o wielu innych rzeczach, których wy, dzieci, nauczyliście się dawno temu. Te odpowiedzi ogromnie zdumiewały staruszkę. W jej nieświadomej głowie tliła się tylko jedna myśl. Trzej Królowie wyruszyli na poszukiwanie Dzieciątka. Ona, jeśli nie będzie za późno, również Go poszuka.

Zapomniała, jestem pewien, ile długich lat minęło. Na próżno szukała Dzieciątka Jezus w kołysce. Wydała wszystkie swoje skromne oszczędności na zabawki i słodycze, żeby zaprzyjaźnić się z małymi dziećmi i nie uciekły, gdy wleczesz się do ich pokoiku.

Teraz już wiesz, kogo ze smutkiem szuka, odsuwając zasłony łóżka i pochylając się nad poduszką każdego niemowlęcia. Czasami, gdy stara babcia siedzi kiwając głową przy kominku, a starsze dzieci śpią w swoich łóżkach, stara Babouska wpada do pokoju, kulejąc, i szepcze cicho: „Czy małe Dziecko jest tutaj?”

Ach, nie; przyszła za późno, za późno. Ale małe dzieci znają ją i kochają. Dwa tysiące lat temu straciła szansę na znalezienie Go. Pokrzywiona, pomarszczona, stara, chora i zrozpaczona, a jednak żyje dalej, patrząc w twarz każdego dziecka – zawsze zawiedziona, zawsze szukająca. Czy w końcu Go znajdzie?