Młodszy brat wziął siostrę za rękę i powiedział: „Odkąd nasza matka umarła, nie zaznaliśmy szczęścia; macocha bije nas codziennie, a jeśli się do niej zbliżymy, kopie nas nogą. Naszymi posiłkami są resztki twardego chleba; a piesek pod stołem ma się lepiej, bo często rzuca mu ładny kawałek. Niech Bóg ma nas w opiece. Gdyby tylko matka wiedziała! Chodź, pójdziemy razem w szeroki świat”.

Cały dzień wędrowali po łąkach, polach i kamienistych miejscach, a gdy padał deszcz, mała siostra mówiła: „Niebo i nasze serca płaczą razem”. Wieczorem dotarli do dużego lasu i byli tak zmęczeni smutkiem, głodem i długą wędrówką, że położyli się w wydrążonym drzewie i zasnęli.

Następnego dnia, kiedy się obudzili, słońce było już wysoko na niebie i mocno świeciło w drzewo. Wtedy brat powiedział: „Siostro, jestem spragniony; gdybym znał mały strumyk, poszedłbym i napiłbym się wody; zdaje mi się, że słyszę jakiś nurt”. Brat wstał, wziął młodszą siostrę za rękę i ruszyli w poszukiwaniu strumyka.

Ale zła macocha była czarownicą i widziała, jak dwoje dzieci odeszło, i skradała się za nimi po kryjomu, jak to czarownice robią, i zaczarowała wszystkie strumienie w lesie. Kiedy znaleźli mały strumyk, który bystro skakał po kamieniach, brat chciał się z niego napić, ale siostra usłyszała, jak strumyk płynął: „Kto się mnie napije, będzie tygrysem; kto się mnie napije, będzie tygrysem”.

Wtedy siostra zawołała: „Módl się, drogi bracie, nie pij, bo staniesz się dzikim zwierzęciem i rozszarpiesz mnie na kawałki”.

Brat nie pił, chociaż był bardzo spragniony, lecz rzekł: „Poczekam do następnej wiosny”.

Gdy dotarli do następnego strumienia, siostra usłyszała również te słowa: „Kto pije ze mnie, będzie wilkiem; kto pije ze mnie, będzie wilkiem”. Wtedy siostra zawołała: „Módl się, bracie, nie pij, bo staniesz się wilkiem i mnie pożresz”.

Brat nie pił i rzekł: „Poczekam, aż nadejdzie następne źródło, ale wtedy będę musiał pić, mów, co chcesz, bo moje pragnienie jest zbyt wielkie”.

A gdy doszli do trzeciego potoku, siostra usłyszała, jak on rzekł, płynąc: „Kto się napije mojej wody, będzie kozłem; kto się napije mojej wody, będzie kozłem”. *

Siostra rzekła: „Och, drogi bracie, proszę cię, nie pij, bo zamienisz się w sarnę i uciekniesz ode mnie”. Ale brat natychmiast uklęknął przy strumieniu, pochylił się i napił się wody, a gdy tylko pierwsze krople dotknęły jego ust, stał się młodym sarną.

„Młodszy brat i siostra”. Ilustracja Elizabeth MacKinstry. Opublikowano w „The Fairy” autorstwa Kate Douglas Wiggins Smith i Nory Archibald Smith. 1906. Doubleday, Duran and Co.

I oto siostra płakała nad swoim biednym, zaczarowanym bratem, a mały koziołek również płakał i siedział smutno obok niej. Ale w końcu dziewczynka rzekła: „Cicho bądź, drogi koziołku, nigdy cię nie opuszczę”.

Potem rozwiązała złotą podwiązkę i zawiązała ją na szyi kozła, po czym naderwała sitowie i splótła je w miękki sznur. Przywiązała nim małego zwierzaka i poprowadziła go dalej, coraz głębiej w las.

A gdy przebyli już długą drogę, dotarli w końcu do małego domku. Dziewczynka zajrzała do środka, a ponieważ domek był pusty, pomyślała: „Możemy tu zostać i żyć”.

Potem szukała liści i mchu, żeby zrobić miękkie posłanie dla sarny; i każdego ranka wychodziła i zbierała korzenie, jagody i orzechy dla siebie, i przynosiła delikatną trawę dla sarny, która jadła jej z ręki, była zadowolona i bawiła się wokół niej. Wieczorem, gdy siostra była zmęczona i odmówiwszy modlitwę, kładła głowę na szyi sarny: to była jej poduszka i spała na niej miękko. A gdyby tylko brat miał ludzką postać, życie byłoby cudowne.

Przez jakiś czas byli tak sami na pustkowiu. Zdarzyło się jednak, że król kraju urządził wielkie polowanie w lesie. Wtedy ryki rogów, szczekanie psów i wesołe okrzyki myśliwych rozbrzmiały wśród drzew, a sarna usłyszała to wszystko i zapragnęła tam być.

„Och” – powiedział do siostry – „pozwól mi iść na polowanie, już dłużej nie mogę tego znieść” – i błagał tak bardzo, że w końcu siostra się zgodziła.

„Ale” – rzekła do niego – „wróć do mnie wieczorem; muszę zamknąć drzwi z obawy przed brutalnymi myśliwymi, więc zapukaj i powiedz: „Moja mała siostrzyczko, wpuść mnie!”, abym mogła cię poznać; a jeśli tego nie powiesz, nie otworzę drzwi”. Wtedy sarna odskoczyła; tak był szczęśliwy i wesoły na świeżym powietrzu.

Król i myśliwi zobaczyli śliczne stworzenie i ruszyli za nim w pogoń, ale nie mogli go dogonić. Kiedy myśleli, że już go mają, uciekł przez krzaki i zniknął im z oczu. Gdy zapadła ciemność, pobiegł do chaty, zapukał i powiedział: „Moja mała siostrzyczko, wpuść mnie”. Wtedy drzwi się otworzyły, wskoczył do środka i przespał całą noc na swoim miękkim posłaniu.

Następnego dnia polowanie rozpoczęło się na nowo i kiedy kozioł ponownie usłyszał dźwięk trąbki i okrzyki myśliwych, nie mógł zaznać spokoju i powiedział: „Siostro, wypuść mnie, muszę iść”. Siostra otworzyła mu drzwi i powiedziała: „Ale musisz tu być wieczorem i podać hasło”.

Kiedy król i jego myśliwi ponownie zobaczyli młodego jelenia ze złotą obrożą, wszyscy ruszyli za nim w pogoń, ale był dla nich zbyt szybki i zwinny. Trwało to cały dzień, ale w końcu wieczorem myśliwi go otoczyli, a jeden z nich lekko zranił go w stopę, tak że utykał i biegł powoli.

Wtedy myśliwy podkradł się za nim do chaty i usłyszał, jak powiedział: „Moja mała siostrzyczko, wpuść mnie”. Zobaczył, że drzwi zostały mu otwarte, a potem natychmiast zamknięte. Myśliwy zauważył to wszystko, poszedł do króla i opowiedział mu, co widział i słyszał. Wtedy król rzekł: „Jutro znowu będziemy polować”.

Młodsza siostra jednak strasznie się przestraszyła, widząc, że jej jelonek jest ranny. Zmyła z niego krew, położyła zioła na ranę i powiedziała: „Idź do łóżka, drogi jelonku, żebyś wyzdrowiał”.

Rana była jednak tak lekka, że ​​następnego ranka jeleń już jej nie czuł. A kiedy ponownie usłyszał te doniesienia na zewnątrz, powiedział: „Nie mogę tego znieść, muszę tam być; nie będzie im tak łatwo mnie złapać”.

Siostra zawołała i rzekła: „Tym razem cię zabiją, a ja jestem sama w lesie, opuszczona przez cały świat. Nie wypuszczę cię”. „W takim razie każesz mi umrzeć z żalu” – odpowiedział kozioł; „kiedy słyszę trąbki, czuję, że zaraz wyskoczę ze skóry”. Wtedy siostra nie mogła postąpić inaczej, lecz z ciężkim sercem otworzyła mu drzwi, a kozioł, pełen zdrowia i radości, wbiegł do lasu.

Gdy król go zobaczył, rzekł do swoich myśliwych: „Teraz ścigajcie go cały dzień, aż do zmroku, ale uważajcie, żeby nikt mu nie zrobił krzywdy”.

Gdy tylko słońce zaszło, król powiedział do myśliwego: „Chodź teraz i pokaż mi chatę w lesie”. A gdy był już przy drzwiach, zapukał i zawołał: „Kochana siostrzyczko, wpuść mnie”. Wtedy drzwi się otworzyły i wszedł król, a stała tam dziewczyna piękniejsza niż jakakolwiek, jaką kiedykolwiek widział.

Dziewica przestraszyła się, gdy zobaczyła nie swojego małego jelonka, lecz mężczyznę w złotej koronie na głowie. Król jednak spojrzał na nią łaskawie, wyciągnął rękę i powiedział: „Czy pójdziesz ze mną do mojego pałacu i zostaniesz moją drogą żoną?”

„Tak, rzeczywiście” – odpowiedziała dziewczyna – „ale mały koziołek musi iść ze mną, nie mogę go zostawić”. Król rzekł: „Zostanie z tobą, dopóki żyjesz, i niczego mu nie zabraknie”. Właśnie wtedy przybiegł, a siostra znowu związała go sznurem z sitowia, wzięła go w rękę i wyszła z królem z chaty.

Król wziął piękną pannę na konia i zawiózł ją do pałacu, gdzie z wielką pompą odbyło się wesele. Została teraz królową i żyli długo i szczęśliwie razem; sarnę pielęgnowano i rozpieszczano, a ona biegała po pałacowym ogrodzie.

Lecz niegodziwa macocha, przez którą dzieci poszły w świat, myślała cały czas, że siostrę rozszarpały dzikie zwierzęta w lesie, a brata zastrzelili myśliwi za sarnę. Gdy usłyszała, że ​​są tak szczęśliwi i tak dobrze im się wiedzie, zazdrość i nienawiść zrodziły się w jej sercu i nie dawały jej spokoju, i myślała tylko o tym, jak znów sprowadzić na nich nieszczęście. Jej własna córka, brzydka jak noc i mająca tylko jedno oko, narzekała na nią i mówiła: „Królowa! To powinno być moje szczęście”.

„Tylko bądź cicho” – odpowiedziała staruszka i pocieszyła ją, mówiąc: „Kiedy nadejdzie czas, będę gotowa”.

Z biegiem czasu królowej urodził się ładny chłopczyk, a król wybrał się na polowanie. Wtedy stara czarownica przybrała postać pokojówki, weszła do pokoju, w którym leżała królowa i rzekła do niej: „Chodź, kąpiel jest gotowa. Dobrze ci zrobi i doda ci nowych sił. Pospiesz się, zanim wystygnie”.

Córka również była w pobliżu; zanieśli więc słabą Królową do łazienki i wsadzili ją do wanny; po czym zamknęli drzwi i uciekli. Ale w łazience rozpalili tak śmiercionośny ogień, że piękna młoda Królowa wkrótce się udusiła.

Kiedy to uczyniono, staruszka wzięła córkę, włożyła jej na głowę czepek nocny i położyła ją do łóżka zamiast królowej. Nadała jej również kształt i wygląd królowej, tylko że nie mogła przywrócić utraconego oka. Aby jednak król nie mógł go widzieć, miała położyć się po stronie, na której nie miała oka.

Wieczorem, gdy wrócił do domu i usłyszał, że ma syna, ucieszył się z całego serca i poszedł do łóżka swojej ukochanej żony, żeby zobaczyć, jak się czuje. Ale staruszka szybko zawołała: „Na twoje życie, zostaw zasłony zaciągnięte; królowa nie powinna jeszcze widzieć światła i musi zaznać spokoju”. Król odszedł i nie zauważył, że w łóżku leży fałszywa królowa.

Ale o północy, gdy wszyscy spali, piastunka, która siedziała w pokoju dziecinnym przy kołysce i która była jedyną osobą nie spała, zobaczyła otwarte drzwi i prawdziwą Królową wchodzącą do środka. Wyjęła dziecko z kołyski, położyła je sobie na ramieniu i karmiła. Potem strząsnęła jego poduszkę, położyła dziecko z powrotem i przykryła je małą kołderką. I nie zapomniała o sarnie, ale poszła do kąta, gdzie leżała i pogłaskała ją po grzbiecie. Potem wyszła zupełnie bezszelestnie za drzwi. Następnego ranka piastunka zapytała strażników, czy ktoś wszedł do pałacu w nocy, ale odpowiedzieli: „Nie, nikogo nie widzieliśmy”.

Przychodziła tak wiele nocy i nie wypowiedziała ani słowa: pielęgniarka zawsze ją widziała, ale ona nie śmiała o tym nikomu powiedzieć.

Gdy w ten sposób upłynął pewien czas, królowa zaczęła mówić w nocy i rzekła:

„Co się dzieje z moim dzieckiem, co się dzieje z moim ikrą?
Przyjdę dwa razy, a potem już nigdy więcej.

Pielęgniarka nie odpowiedziała, ale kiedy Królowa odeszła, poszła do Króla i opowiedziała mu wszystko. Król powiedział: „Och, Boże! Co to jest? Jutro w nocy będę czuwał przy dziecku”. Wieczorem poszedł do pokoju dziecinnego, a o północy Królowa ponownie się pojawiła i powiedziała:

„Co się dzieje z moim dzieckiem, co się dzieje z moim ikrą?
Przyjdę raz i już nigdy więcej.

I karmiła dziecko, tak jak miała to zrobić, zanim zniknęło. Król nie odważył się do niej odezwać, ale następnej nocy znów czuwał. Wtedy powiedziała:

„Co się dzieje z moim dzieckiem, co się dzieje z moim ikrą?
Tym razem przyjdę i już nigdy więcej.

Wtedy król nie mógł się powstrzymać, skoczył ku niej i rzekł: „Nie możesz być nikim innym, tylko moją drogą żoną”. Ona odpowiedziała: „Tak, jestem twoją drogą żoną” i w tej samej chwili odzyskała życie, a dzięki łasce Bożej stała się świeża, różowa i pełna zdrowia.

Potem opowiedziała królowi o złym uczynku, jakiego dopuściła się wobec niej zła czarownica i jej córka. Król nakazał doprowadzić obie przed sędziego i wydał na nie wyrok. Córkę zabrano do lasu, gdzie rozszarpały ją dzikie zwierzęta, a czarownicę wrzucono do ognia i nędznie spalono. A gdy tylko spłonęła, sarna zmieniła kształt i odzyskała ludzką postać, więc siostra i brat żyli razem szczęśliwie przez całe życie.

* Sarna to jeleń żyjący w Europie. Kozioł to samiec tego gatunku jelenia.