Lew, niedołężny ze starości, leżał chory w swojej norze, a wszystkie zwierzęta leśne przyszły zapytać o jego zdrowie, z wyjątkiem Lisa. Wilk pomyślał, że to dobra okazja, by wyrównać stare porachunki z Lisem, więc zwrócił uwagę Lwa na swoją nieobecność i powiedział: „Widzisz, panie, że wszyscy przyszliśmy zobaczyć, jak się masz, z wyjątkiem Lisa, który nie zbliżył się do ciebie i nie dba o to, czy jesteś zdrowy, czy chory”. Właśnie wtedy Lis wszedł i usłyszał ostatnie słowa Wilka. Lew ryknął na niego z głębokim niezadowoleniem, ale błagał, by pozwolono mu wyjaśnić swoją nieobecność i powiedział: „Żaden z nich nie troszczy się o ciebie tak bardzo jak ja, panie, przez cały czas, gdy chodzę do lekarzy i próbuję znaleźć lekarstwo na twoją chorobę”. „A czy mogę zapytać, czy znalazłeś jakieś?” powiedział Lew. „Tak, panie” – rzekł Lis – „i oto, co musisz zrobić: musisz obdarć Wilka ze skóry i owinąć się w jego skórę, póki jest jeszcze ciepła”. Lew zwrócił się więc do Wilka i uderzył go śmiertelnie jednym ciosem łapy, aby wypróbować receptę Lisa; ale Lis roześmiał się i powiedział do siebie: „Tak to jest, gdy się wzbudza złą wolę”.