Dawno temu, w małym miasteczku położonym pośród wysokich wzgórz i dzikich lasów, grupa pasterzy siedziała pewnej nocy w kuchni gospody, rozmawiając o dawnych czasach i opowiadając o dziwnych rzeczach, które przydarzyły im się w młodości.

Po chwili odezwał się srebrnowłosy ojciec Martin.

„Towarzysze” – powiedział – „przeżyliście cudowne przygody; ale opowiem wam coś jeszcze bardziej zdumiewającego, co mi się przydarzyło. Kiedy byłem młodym chłopcem, nie miałem domu ani nikogo, kto by się mną zaopiekował, i wędrowałem od wioski do wioski po całym kraju z plecakiem na plecach; ale gdy tylko podrosłem, przyjąłem służbę u pasterza w górach i pomagałem mu przez trzy lata. Pewnego jesiennego wieczoru, gdy pędziliśmy stado do domu, zaginęło dziesięć owiec i pan kazał mi iść i szukać ich w lesie. Wziąłem ze sobą psa, ale nie mógł znaleźć po nich śladu, chociaż szukaliśmy w krzakach, aż zapadła noc; a potem, ponieważ nie znałem kraju i nie mogłem znaleźć drogi do domu w ciemności, postanowiłem spać pod drzewem. O północy mój pies stał się niespokojny i zaczął skomleć i skradać się blisko mnie z ogonem podkulonym; Po tym wiedziałem, że coś jest nie tak i rozglądając się, zobaczyłem w jasnym świetle księżyca postać stojącą obok mnie. Wyglądało na to, że był to mężczyzna z kudłatymi włosami i długą brodą sięgającą kolan. Miał na głowie wieniec, a ciało przepasane pasem z liści dębowych, a w prawej ręce trzymał wyrwaną jodłę. Zadrżałem jak liść osiki na ten widok, a mój duch zadrżał ze strachu. Dziwna istota skinęła ręką, abym poszedł za nią; ale gdy nie ruszyłem się z miejsca, przemówiła ochrypłym, zgrzytliwym głosem: „Odwagi, tchórzliwy pasterzu. Jestem Poszukiwaczem Skarbów z góry. Jeśli pójdziesz ze mną, wykopiesz wiele złota”.

Chociaż wciąż byłem przerażony śmiertelnie, zebrałem się na odwagę i powiedziałem: „Odejdź ode mnie, zły duchu; nie pragnę twoich skarbów”.

Na to widmo uśmiechnęło się do mnie i zawołało szyderczo:

„Prostaczku! Gardzisz swoim szczęściem? No to pozostań obdartusem do końca życia”.

Odwrócił się, jakby chciał odejść, po czym wrócił i powiedział: „Zastanów się, zastanów się, łotrze. Napełnię twój plecak… napełnię twoją sakiewkę”.

„Odejdź ode mnie, potworze” – odpowiedziałem. „Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego”.

Kiedy zjawa zobaczyła, że ​​nie zwracam na nią uwagi, przestała mnie namawiać, mówiąc jedynie: „Pewnego dnia pożałujesz tego” i spojrzała na mnie ze smutkiem. Potem zawołała: „Posłuchaj, co mówię, i weź to sobie dobrze do serca, może ci się przydać, kiedy opamiętasz się. Ogromny skarb złota i drogocennych kamieni leży bezpiecznie głęboko pod ziemią. O zmierzchu i w samo południe jest ukryty, ale o północy można go odkopać. Przez siedemset lat go strzegłem, ale teraz nadszedł mój czas; jest wspólną własnością, niech go znajdzie, kto potrafi. Pomyślałem więc, że oddam go w twoje ręce, okazując ci łaskę, bo pasiesz swoje owce na mojej górze”.

Wtedy widmo powiedziało mi dokładnie, gdzie leży skarb i jak go znaleźć. Mogło to być zaledwie wczoraj, tak dobrze pamiętam każde wypowiedziane przez niego słowo.

„Idź w stronę małych gór” – powiedział – „i tam zapytaj o Dolinę Czarnego Króla, a gdy dojdziesz do małego strumyka, podążaj za nim, aż dotrzesz do kamiennego mostu obok tartaku. Nie przechodź przez most, lecz trzymaj się prawej strony brzegu, aż przed tobą pojawi się wysoka skała. Strzał z łuku z niej odkryjesz małe zagłębienie przypominające grób. Gdy je znajdziesz, wykop je; ale będzie to ciężka praca, bo ziemia została w nie starannie wtłoczona. Nadal pracuj, aż znajdziesz ze wszystkich stron solidną skałę, a wkrótce dotrzesz do kwadratowej kamiennej płyty; wypchnij ją ze ściany, a staniesz u wejścia do skarbca. Do tego otworu musisz się wpełznąć, trzymając lampę w ustach. Trzymaj ręce wolne, żebyś nie uderzył nosem o kamień, bo droga jest stroma, a kamienie ostre. Jeśli stłucze ci kolana, nie przejmuj się; jesteś na drodze do fortuny. Nie odpoczywaj, dopóki nie dotrzesz do szerokich schodów, którymi będziesz schodził, aż wyjdziesz na Przestronna sala, w której znajdują się troje drzwi; dwoje z nich stoi otworem, trzecie jest zamknięte na zamki i żelazne rygle. Nie wchodź przez drzwi na prawo, aby nie poruszyć kości władców skarbca. Nie wolno ci też przechodzić przez drzwi na lewo, prowadzą one do komnaty węża, gdzie mieszkają żmije i węże; otwórz je jednak za pomocą dobrze znanego korzenia sprężynowego, którego pod żadnym pozorem nie możesz zapomnieć zabrać ze sobą, bo cały twój trud pójdzie na marne, bo żaden łom ani śmiertelne narzędzia ci nie pomogą. Jeśli chcesz zdobyć korzeń, zapytaj drwala; jest on powszechnym przedmiotem myśliwych i nietrudno go znaleźć. Jeśli drzwi nagle się otworzą z głośnym trzaskiem i jękiem, nie bój się, hałas jest spowodowany mocą magicznego korzenia i nie zostaniesz ranny. Teraz osłoń swoją lampę, aby cię nie zawiodła, bo prawie oślepi cię blask i blask złota i drogocennych kamieni na ścianach. i filary skarbca; ale uważaj, jak wyciągasz rękę po klejnoty! Pośrodku jaskini stoi miedziana skrzynia, w której znajdziesz złoto i srebro, wystarczająco dużo i w nadmiarze, i możesz się nimi najeść do syta. Jeśli weźmiesz tyle, ile możesz unieść, wystarczy ci na całe życie i możesz wracać trzy razy; ale biada ci, jeśli odważysz się przyjść po raz czwarty. Miałbyś kłopoty za swój trud i zostałbyś ukarany za swoją chciwość, spadając z kamiennych schodów i łamiąc nogę. Nie zaniedbuj za każdym razem odgarniać luźnej ziemi, która zasłaniała wejście do królewskiej komnaty skarbców.

„Gdy zjawa przestała mówić, mój pies nastawił uszu i zaczął szczekać. Usłyszałem trzask bata woźnicy i turkot kół w oddali, a kiedy spojrzałem ponownie, widmo zniknęło”.

Tak zakończyła się opowieść pasterza, a gospodarz, który słuchał wraz z innymi, rzekł chytrze:

„Powiedz nam teraz, Ojcze Martinie, czy poszedłeś w góry i znalazłeś to, co duch ci obiecał, czy to jest bajka?”

„Nie, nie” – odpowiedział siwobrody. „Nie potrafię powiedzieć, czy widmo kłamało, bo nie zrobiłem ani kroku w kierunku znalezienia wgłębienia, z dwóch powodów: po pierwsze, moja szyja była dla mnie zbyt cenna, by ryzykować ją w takiej pułapce; po drugie, nikt nigdy nie potrafił mi powiedzieć, gdzie znajduje się korzeń źródlany”.

Wtedy Blaize, inny starszy pasterz, podniósł swój głos.

„Szkoda, Ojcze Martinie, że twój sekret się zestarzał. Gdybyś go rzeczywiście wyjawił czterdzieści lat temu, wkrótce zabrakłoby ci korzenia wiosennego. Choć teraz nigdy nie wejdziesz na górę, powiem ci dla żartu, jak go znaleźć. Najłatwiej go zdobyć z pomocą czarnego dzięcioła. Spójrz, wiosną, gdzie buduje gniazdo w dziupli drzewa, a gdy nadejdzie pora odlotu jej piskląt, zablokuj wejście do gniazda twardą ziemią i czaj się w zasadzce za drzewem, aż ptak wróci, by nakarmić swoje pisklęta. Kiedy zorientuje się, że nie może dostać się do gniazda, obleci drzewo, wydając okrzyki rozpaczy, a potem pomknie w stronę zachodzącego słońca. Kiedy zobaczysz, że to robi, weź szkarłatny płaszcz, a jeśli ci go brakuje, kup kilka jardów szkarłatnego sukna i spiesz się z powrotem do drzewa, zanim dzięcioł wróci z korzeniem wiosennym w dziobie. Więc Gdy tylko dotknie korzeniem darni blokującej gniazdo, dzięcioł gwałtownie wyleci z dziupli. Wtedy szybko rozłóż czerwony materiał pod drzewem, tak aby dzięcioł pomyślał, że to ogień i w przerażeniu upuścił korzeń. Niektórzy rzeczywiście rozpalają ogień i wrzucają do niego kwiaty nardu; ale to nieudolna metoda, bo jeśli płomienie nie wystrzelą w odpowiednim momencie, dzięcioł odleci, zabierając ze sobą korzeń.

Towarzystwo z zainteresowaniem wysłuchało przemówienia, lecz gdy dobiegło końca, było już późno, więc wszyscy rozeszli się do domów, zostawiając tylko jednego mężczyznę, który cały wieczór siedział niezauważony w kącie.

Mistrz Peter Bloch był kiedyś zamożnym karczmarzem i mistrzem kuchni, lecz od pewnego czasu jego życie stopniowo się pogarszało i teraz był bardzo biedny.

Dawniej był wesołym człowiekiem, lubującym się w żartach, a w sztuce kulinarnej nie miał sobie równych w mieście. Potrafił przyrządzać galaretki rybne, placki z pigwy, a nawet placki waflowe; i złocił uszy wszystkim swoim dzikom. Piotr rozglądał się za żoną wcześnie w życiu, ale nieszczęśliwie jego wybór padł na kobietę, której zły język był dobrze znany w mieście. Wszyscy nienawidzili Ilse, a młodzi ludzie woleli pokonywać mile, byle tylko się z nią spotkać, bo miała o każdym złe zdanie. Dlatego, gdy Mistrz Piotr nadszedł i dał się nabrać na jej chwalone umiejętności jako gospodyni domowej, skoczyła na jego propozycję i pobrali się następnego dnia. Ale nie wrócili do domu, a zaczęli się kłócić. W radości serca Piotr obficie skosztował swojego dobrego wina, a gdy panna młoda wisiała mu u ramienia, potknął się i upadł, pociągając ją ze sobą; Po czym dotkliwie go zbiła, a sąsiedzi zgodnie z prawdą twierdzili, że los Mistrza Piotra nie wróży dobrze. Nawet gdy niedobrane małżeństwo zostało wkrótce obdarzone dziećmi, jego szczęście trwało krótko. Dziki charakter kłótliwej żony zdawał się ich dręczyć od samego początku i umierali jak małe dzieci w mroźną zimę.

Chociaż Mistrz Piotr nie mógł pozostawić po sobie wielkiego majątku, to jednak smutno mu było być bezdzietnym. Użalał się nad sobą przed przyjaciółmi, gdy składał jedno dziecko po drugim do grobu, mówiąc: „Błyskawica znów pojawiła się wśród kwiatów wiśni, więc nie będzie już dojrzałych owoców”.

Ale z czasem urodziła mu się córeczka tak silna i zdrowa, że ​​ani temperament matki, ani rozpieszczanie ojca nie mogły przeszkodzić jej w wyrośnięciu na wysoką i piękną. Tymczasem losy rodziny się odmieniły. Od młodości Mistrz Piotr nienawidził kłopotów; gdy miał pieniądze, wydawał je hojnie i karmił wszystkich głodnych, którzy prosili go o chleb. Jeśli miał puste kieszenie, pożyczał od sąsiadów, ale zawsze dbał o to, by jego strofująca żona nie dowiedziała się o tym. Jego dewizą było: „W końcu wszystko będzie dobrze”; ale ostatecznie skończyło się to dla Mistrza Piotra zgubą. Był u kresu sił, by uczciwie zarobić na życie, bo jakkolwiek by się nie starał, pech zdawał się go prześladować i tracił jeden posterunek za drugim, aż w końcu jedyne, co mógł zrobić, to nosić worki zboża do młyna dla żony, która ostro go łajała, gdy się ociągał, i skąpiła mu porcji jedzenia.

Zasmuciło to czułe serce jego ślicznej córki, która bardzo go kochała i była pociechą jego życia.

Piotr myślał o niej, siedząc w kuchni gospody i słuchając pasterzy rozmawiających o zakopanym skarbie, i dla niej postanowił wyruszyć na jego poszukiwanie. Zanim wstał z fotela gospodarza, jego plan był już gotowy, a Mistrz Piotr wrócił do domu radośniejszy i pełen nadziei niż przez wiele długich dni; lecz po drodze nagle przypomniał sobie, że nie posiada jeszcze magicznego korzenia wiosennego, więc z ciężkim sercem wkradł się do domu i rzucił się na twarde, słomiane posłanie. Nie mógł ani spać, ani odpoczywać; ale gdy tylko się rozjaśniło, wstał i dokładnie zapisał wszystko, co trzeba zrobić, aby znaleźć skarb, aby o niczym nie zapomnieć, a gdy skarb leżał jasno i wyraźnie przed jego oczami, pocieszył się myślą, że choć musi wykonywać ciężką pracę dla żony przynajmniej przez jeszcze jedną zimę, nie będzie musiał podążać ścieżką do młyna do końca życia. Wkrótce usłyszał szorstki głos żony śpiewającej poranną pieśń, gdy zajmowała się domowymi sprawami, łając córkę. Wyważyła drzwi, gdy jeszcze się ubierał: „No, Toper!” – powitała go. „Piłeś całą noc, marnując pieniądze, które mi ukradłeś z sprzątania? Wstydź się, pijaku!”

Mistrz Piotr, który był przyzwyczajony do tego rodzaju rozmów, nie przeszkadzał sobie, lecz poczekał, aż burza ucichnie, po czym spokojnie rzekł:

„Nie denerwuj się, droga żono. Mam dobry interes, który może się dla nas dobrze skończyć”.

„Ty masz dobry interes?” krzyknęła. „Jesteś dobry tylko do gadania!”

„Sporządzam swój testament”, powiedział, „aby, gdy nadejdzie moja godzina, w moim domu panował porządek”.

Te niespodziewane słowa zraniły córkę do głębi; przypomniała sobie, że całą noc śnił jej się świeżo wykopany grób i na tę myśl wybuchnęła głośnym lamentem. Lecz matka krzyknęła tylko: „Nędznico! Czyż nie roztrwoniłaś majątku i dóbr, a teraz mówisz o spisaniu testamentu?”

I chwyciła go jak wściekły i próbowała wydrapać mu oczy. Ale wkrótce kłótnia została załagodzona i wszystko toczyło się jak dawniej. Od tego dnia Piotr zbierał każdy grosz, który dawała mu po kryjomu jego córka Łucja, i przekupywał znajomych chłopców, by wypatrzyli dla niego gniazdo czarnego dzięcioła. Wysyłał ich do lasu i na pola, ale zamiast szukać gniazda, oni tylko płatali mu figle. Prowadzili go mile przez wzgórza i doliny, przez pnie i kamienie, by znalazł krucze lęgi albo gniazdo wiewiórek w dziupli, a kiedy się na nich złościł, śmiali mu się w twarz i uciekali. Trwało to jakiś czas, ale w końcu jeden z chłopców wypatrzył dzięcioła na łące wśród grzywaczy, a kiedy znalazł jej gniazdo w półmartwej olszy, pobiegł do Piotra z wieścią o swoim odkryciu. Piotr nie mógł uwierzyć w swoje szczęście i pospiesznie poszedł sprawdzić na własne oczy, czy to prawda; a kiedy dotarł do drzewa, z pewnością zobaczył ptaka, który wlatywał i wylatywał, jakby miał w nim gniazdo. Piotr był uradowany tym szczęśliwym odkryciem i natychmiast zabrał się za zdobycie czerwonego płaszcza. W całym mieście był tylko jeden czerwony płaszcz, i należał on do człowieka, którego nikt nigdy dobrowolnie nie prosił o przysługę – Mistrza Hammerlinga, kata. Kosztowało go to wiele trudów, zanim zdobył się na wizytę u takiej osoby, ale nie było na to rady i, choć niezbyt mu się to podobało, w końcu zwrócił się ze swoją prośbą do kata, który był pochlebiony, że tak szanowany człowiek jak Piotr pożyczył mu swoją szatę urzędową i chętnie mu ją pożyczył.

Peter miał już wszystko, co potrzebne, by zabezpieczyć magiczny korzeń; zatarasował wejście do gniazda i wszystko wypadło dokładnie tak, jak przepowiedział Blaize. Gdy tylko dzięcioł wrócił z korzeniem w dziobie, Mistrz Peter wyskoczył zza drzewa i tak zręcznie rozwinął ognistoczerwony płaszcz, że przerażony ptak upuścił korzeń dokładnie tam, gdzie był widoczny. Wszystkie plany Petera powiodły się i rzeczywiście trzymał w ręku magiczny korzeń – ten klucz uniwersalny, który otwierał wszystkie drzwi i przynosił swemu posiadaczowi niesłychane szczęście. Jego myśli powędrowały teraz ku górze i potajemnie przygotowywał się do podróży. Zabrał ze sobą tylko laskę, mocny worek i małe pudełko, które dała mu jego córka Lucia.

Zdarzyło się, że dokładnie w dniu, który Piotr wybrał na wyjazd, Łucja i jej matka poszły wcześnie do miasta, zostawiając go do pilnowania domu. Mimo to, już miał wyruszyć, gdy przyszło mu do głowy, że warto najpierw samemu wypróbować wielce wychwalaną moc magicznego korzenia. Pani Ilse miała wmurowaną w ścianę swojego pokoju solidną szafę z siedmioma zamkami, w której trzymała wszystkie zaoszczędzone pieniądze, a klucz do niej nosiła zawsze zawieszony na szyi. Pan Piotr nie miał żadnej kontroli nad domowymi sprawami finansowymi, więc zawartość tego sekretnego skarbca była mu zupełnie nieznana i wydawało się to dobrą okazją, by dowiedzieć się, czym ona jest. Przyłożył magiczny korzeń do dziurki od klucza i ku swojemu zdumieniu usłyszał skrzypienie i przekręcanie wszystkich siedmiu zamków. Drzwi nagle otworzyły się szeroko, a przed jego oczami ukazał się zapas złotych monet jego chciwej żony. Stał nieruchomo w całkowitym zdumieniu, nie wiedząc, z czego bardziej się cieszyć – z tego nieoczekiwanego odkrycia czy z dowodu prawdziwej mocy magicznego korzenia; ale w końcu przypomniał sobie, że nadszedł już czas, by wyruszyć w podróż. Napełniwszy więc kieszenie złotem, starannie zamknął pustą szafę i bez dalszej zwłoki opuścił dom. Kiedy Dame Ilse i jej córka wróciły, ze zdziwieniem stwierdziły, że drzwi do domu są zamknięte, a Mistrza Piotra nigdzie nie było. Pukały i wołały, ale w środku nic się nie poruszyło oprócz domowego kota, a w końcu trzeba było sprowadzić kowala, by otworzył drzwi. Następnie przeszukano dom od strychu po piwnicę, ale Mistrza Piotra nie było.

„Kto wie?” krzyknęła w końcu Dame Ilse. „Może ten nieszczęśnik od rana próżnował w jakiejś tawernie”.

Nagle coś ją zaskoczyło i zaczęła szukać kluczy. Przypuśćmy, że wpadły w ręce jej nicponia i zagarnął jej skarb! Ale nie, klucze były bezpieczne na swoim zwykłym miejscu, a szafa wyglądała na nietkniętą. Nadeszło południe, potem wieczór, potem północ, a Mistrz Piotr wciąż się nie pojawiał i sprawa stała się naprawdę poważna. Dame Ilse doskonale wiedziała, jaką udrękę sprawiła mężowi, a wyrzuty sumienia napawały ją najczarniejszymi przeczuciami.

„Ach! Lucio” – zawołała – „bardzo się boję, że twój ojciec zrobił sobie krzywdę”. I siedzieli do rana, płacząc nad swoimi fantazjami.

Gdy tylko się rozjaśniło, ponownie przeszukali każdy kąt domu i zbadali każdy gwóźdź w ścianie i każdą belkę; ale na szczęście Mistrz Piotr nie wisiał na żadnej z nich. Potem sąsiedzi wyszli z długimi tyczkami, aby łowić ryby w każdym rowie i stawie, ale nic nie znaleźli, a wtedy Dame Ilse porzuciła myśl o ponownym zobaczeniu męża i bardzo szybko się pocieszyła, zastanawiając się tylko, jak w przyszłości będą nieść worki ze zbożem do młyna. Postanowiła kupić silnego osła do tej pracy i wybrawszy jednego, i po pewnych targach z właścicielem co do ceny, poszła do szafki w ścianie, aby przynieść pieniądze. Ale jakie były jej uczucia, gdy zobaczyła, że ​​każda półka jest pusta i pusta przed nią! Przez chwilę stała oszołomiona, a potem wybuchnęła tak przerażającym majaczeniem, że Łucja pobiegła do niej z przerażeniem; ale gdy tylko usłyszała o zniknięciu pieniędzy, serdecznie się ucieszyła i nie bała się już, że jej ojcu stała się jakaś krzywda, lecz zrozumiała, że ​​musiał wyruszyć w świat w poszukiwaniu szczęścia w jakiś nowy sposób.

Około miesiąca później, pewnego dnia ktoś zapukał do drzwi Dame Ilse, poszła więc sprawdzić, czy to gość chętny na posiłek. Wówczas do środka wszedł przystojny młody mężczyzna, ubrany jak syn księcia, który przywitał się z nią z szacunkiem i zapytał o jej śliczną córkę, jak gdyby był starym przyjacielem, choć nie przypominała sobie, żeby kiedykolwiek wcześniej go widziała.

Zaprosiła go jednak, by wszedł do domu i usiadł, podczas gdy on będzie zajmował się swoimi sprawami. Z wielką tajemniczością poprosił o pozwolenie na rozmowę z piękną Lucią, o której kunszcie hafciarskim tyle słyszał, gdyż miał jej zlecić pewne zlecenie. Dame Ilse miała własne zdanie na temat tego, jakiego rodzaju zlecenie to prawdopodobnie będzie – przyniesione przez młodego nieznajomego do pięknej dziewczyny; jednakże, ponieważ spotkanie miało odbyć się na jej oczach, nie sprzeciwiła się, lecz zawołała swoją pracowitą córkę, która przerwała pracę i posłusznie podeszła; lecz na widok nieznajomego zatrzymała się, rumieniąc się i spuszczając wzrok. Spojrzał na nią czule i ujął jej dłoń, którą próbowała cofnąć, krzycząc:

„Ach! Friedlin, dlaczego tu jesteś? Myślałem, że jesteś sto mil stąd. Znów przyszedłeś, żeby mnie opłakiwać?”

„Nie, najdroższa dziewczyno” – odpowiedział – „Przybyłem, by dopełnić twojego i mojego szczęścia. Od naszego ostatniego spotkania mój los diametralnie się odmienił; nie jestem już biednym włóczęgą, którym byłem wtedy. Mój bogaty wuj zmarł, zostawiając mi mnóstwo pieniędzy i dóbr, więc ośmielam się przedstawić twojej matce jako kandydat na twoją rękę. Wiem dobrze, że cię kocham; jeśli ty potrafisz mnie kochać, jestem naprawdę szczęśliwym człowiekiem”.

Piękne, niebieskie oczy Łucji nieśmiało podniosły wzrok, gdy mówił, a teraz uśmiech rozchylił jej różowe usta; zerknęła ukradkiem na matkę, by zobaczyć, co o tym wszystkim myśli; ale dama stała zagubiona w zdumieniu, odkrywając, że jej córka, o której mogłaby powiedzieć, że nigdy nie spuszczała jej z oczu, już dobrze znała przystojnego nieznajomego i była gotowa zostać jego żoną. Zanim zdążyła się w niego wpatrywać, ten pospieszny adorator utorował sobie drogę, nakrywając lśniący stół złotymi monetami jako prezent ślubny dla matki panny młodej i w dodatku napełnił fartuch Łucji; po czym dama nie robiła żadnych trudności i sprawa została szybko załatwiona.

Podczas gdy Ilse zbierała złoto i ukrywała je w bezpiecznym miejscu, kochankowie szeptali między sobą, a to, co powiedział jej Friedlin, zdawało się sprawiać, że Lucia z każdą chwilą była szczęśliwsza i bardziej zadowolona.

W domu zapanował wielki pośpiech, a przygotowania do ślubu posuwały się w zawrotnym tempie. Kilka dni później nadjechał ciężko załadowany wóz, z którego wyjechało tyle skrzyń i bel, że Dame Ilse była zachwycona bogactwem swojego przyszłego zięcia. Wybrano dzień ślubu i zaproszono na ucztę wszystkich przyjaciół i sąsiadów. Gdy Łucja przymierzała wianek ślubny, powiedziała do matki: „Ta weselna girlanda bardzo by mi się spodobała, gdyby tylko ojciec Piotr mógł mnie zaprowadzić do kościoła. Gdyby tylko mógł wrócić! Oto tarzamy się w bogactwie, podczas gdy on może podjadać przy głodowym stole”. Sama myśl o czymś takim wzruszyła ją do łez, a nawet Dame Ilse powiedziała:

„Nie byłoby mi przykro, gdyby wrócił – w domu zawsze czegoś brakuje, gdy tego dobrego człowieka nie ma w domu”.

Ale prawda była taka, że ​​była już zmęczona tym, że nie ma kogo strofować. I co twoim zdaniem się stało?

W przeddzień ślubu pewien mężczyzna pchający taczkę przybył do bramy miasta i zapłacił opłatę za przewożenie beczki z gwoździami, po czym najszybciej jak mógł dotarł do domu panny młodej i zapukał do drzwi.

Sama panna młoda wyjrzała przez okno, żeby zobaczyć, kto to może być, a tam stał ojciec Piotr! Wtedy w domu zapanowała wielka radość; Łucja pobiegła, by go uściskać, a nawet Dame Ilse wyciągnęła rękę na powitanie i powiedziała tylko: „Łotrze, popraw się”, gdy przypomniała sobie o pustej szafie skarbów. Ojciec Piotr powitał pana młodego, patrząc na niego przenikliwie, podczas gdy matka i córka pospieszyły, by powiedzieć mu wszystko, co wiedziały, i zdawały się być zadowolone z jego roli zięcia. Kiedy Dame Ilse postawiła coś do jedzenia przed mężem, była ciekawa jego przygód i zaczęła go żywo wypytywać, dlaczego odszedł.

„Niech Bóg błogosławi moje rodzinne strony” – powiedział. „Maszerowałem po kraju i próbowałem wszelkich prac, ale teraz znalazłem pracę w hucie żelaza; tyle że jak dotąd włożyłem w to więcej, niż na tym zarobiłem. Ta beczka gwoździ to cały mój majątek, który chcę przekazać jako wkład w wyposażenie domu panny młodej”.

Ta mowa rozgniewała Damę Ilsę i wybuchnęła tak piskliwymi wymówkami, że przechodnie byli niemal ogłuszeni. Friedlin pospiesznie zaproponował Mistrzowi Piotrowi dom u Łucji i siebie, obiecując, że będzie żył wygodnie i zawsze będzie mile widziany. Tak więc Łucja spełniła pragnienie serca, a ojciec Piotr zaprowadził ją następnego dnia do kościoła, gdzie ślub odbył się bardzo szczęśliwie. Wkrótce młodzi zamieszkali w pięknym domu, który kupił Friedlin, z ogrodem i łąkami, stawem rybnym i wzgórzem porośniętym winoroślą, i byli szczęśliwi jak nigdy dotąd. Ojciec Piotr również pozostał z nimi w ciszy, żyjąc, jak wszyscy wierzyli, z hojności bogatego zięcia. Nikt nie podejrzewał, że jego beczka gwoździ była prawdziwym „Rogiem Obfitości”, z którego biła cała ta pomyślność.

Piotrek szczęśliwie dotarł do góry skarbów, nie dając się nikomu odkryć. Po drodze dobrze się bawił i nie spieszył się, aż w końcu dotarł do małego strumyka w dolinie, którego odnalezienie kosztowało go sporo trudu. Potem ruszył dalej z zapałem i wkrótce dotarł do małej dziupli w lesie; zszedł w dół, ryjąc jak kret w ziemi; magiczny korzeń wykonał swoje zadanie i wreszcie skarb spoczął przed jego oczami. Możecie sobie wyobrazić, jak radośnie Piotrek napełniał swój worek tyloma złota, ile tylko mógł unieść, i jak chwiejnie pokonywał siedemdziesiąt siedem stopni z sercem pełnym nadziei i radości. Nie do końca ufał obietnicom bezpieczeństwa gnoma i tak bardzo spieszył się, by znów znaleźć się w świetle dnia, że ​​nie spojrzał ani w prawo, ani w lewo i nie mógł sobie później przypomnieć, czy ściany i kolumny lśniły klejnotami, czy nie.

Wszystko jednak poszło dobrze – nie zobaczył ani nie usłyszał niczego niepokojącego; jedyne, co się wydarzyło, to to, że wielkie, żelazne, zakratowane drzwi zamknęły się z hukiem, gdy tylko znalazł się całkiem poza nimi, a wtedy przypomniał sobie, że zostawił za sobą magiczny korzeń, więc nie mógł wrócić po kolejny ładunek skarbu. Ale nawet to nie zmartwiło Piotra zbytnio; był całkiem zadowolony z tego, co już miał. Po tym, jak wiernie wykonał wszystko zgodnie z instrukcjami ojca Martina i dobrze ubił ziemię w zagłębieniu, usiadł, aby rozważyć, jak mógłby zabrać swój skarb z powrotem do rodzinnego miasta i tam się nim cieszyć, nie będąc zmuszonym do dzielenia się nim z karcącą żoną, która nie dałaby mu spokoju, gdyby się o tym dowiedziała. W końcu, po długim namyśle, wpadł na pomysł. Zaniósł swój worek do najbliższej wioski i tam kupił taczkę, mocną beczkę i mnóstwo gwoździ. Następnie zapakował złoto do beczki, szczelnie przybił je warstwą gwoździ, z pewnym trudem załadował na taczkę i ruszył z nim w drogę powrotną. W pewnym miejscu na drodze spotkał przystojnego młodzieńca, który, sądząc po jego przygnębionej minie, wydawał się być w poważnych tarapatach. Ojciec Piotr, który życzył wszystkim tyle samo szczęścia, co on sam, powitał go radośnie i zapytał, dokąd idzie, na co odpowiedział ze smutkiem:

„W szeroki świat, dobry ojcze, albo poza niego, gdziekolwiek moje stopy mnie poniosą.”

„Dlaczego z tego wyszedłeś?” zapytał Piotr. „Co ten świat ci zrobił?”

„Nic mi nie zrobiło, ani ja jemu” – odpowiedział. „Mimo to nic mi z tego nie zostało”.

Ojciec Piotr starał się jak mógł, by pocieszyć młodzieńca, i zaprosił go na wieczerzę do pierwszej gospody, do której trafili, myśląc, że być może głód i ubóstwo są przyczyną zmartwień nieznajomego. Lecz gdy podano mu dobre jedzenie, zdawał się zapominać o jedzeniu. Piotr zrozumiał więc, że to, co trapiło gościa, to smutek w sercu i uprzejmie poprosił go, by opowiedział mu swoją historię.

„Gdzie jest dobro, ojcze?” powiedział. „Nie możesz mi dać ani pomocy, ani pocieszenia”.

„Kto wie?” odpowiedział Mistrz Piotr. „Może będę mógł coś dla ciebie zrobić. Dość często w życiu pomoc przychodzi do nas z najmniej oczekiwanej strony”.

Młody człowiek, zachęcony tymi słowami, rozpoczął swoją opowieść.

„Jestem” – powiedział – „kusznikiem w służbie szlachetnego hrabiego, w którego zamku się wychowałem. Niedawno mój pan wyruszył w podróż i przywiózł ze sobą, pośród innych skarbów, portret pięknej dziewczyny tak słodkiej i pięknej, że straciłem serce od pierwszego wejrzenia i nie mogłem myśleć o niczym innym, jak tylko o tym, jak ją odnaleźć i poślubić. Hrabia powiedział mi jej imię i miejsce zamieszkania, ale wyśmiał moją miłość i stanowczo odmówił mi pozwolenia na poszukiwanie jej, więc zmuszony byłem uciec z zamku nocą. Wkrótce dotarłem do miasteczka, w którym mieszkała dziewczyna; lecz tam czekały mnie nowe trudności. Mieszkała pod opieką matki, która była tak surowa, że ​​nigdy nie pozwalała jej wyjrzeć przez okno ani postawić stopy za drzwiami samej, a jak się z nią zaprzyjaźnić, nie wiedziałem. Ale w końcu przebrałem się za staruszkę i śmiało zapukałem do jej drzwi. Otworzyła mi sama piękna dziewczyna i tak mnie oczarowała, że ​​niemal zapomniałem o przebraniu; ale wkrótce otrząsnąłem się i poprosiłem ją o uszycie pięknego obrusu, bo podobno jest najlepszą krawcową w okolicy. Teraz mogłem ją często odwiedzać, żeby zobaczyć, jak idzie robota, i pewnego dnia, gdy jej matka wyjechała do miasta, odważyłem się zrzucić przebranie i wyznać jej miłość. Początkowo była zaskoczona; ale przekonałem ją, żeby mnie posłuchała i wkrótce przekonałem się, że nie jestem jej obraźliwy, choć łagodnie mnie zrugała za nieposłuszeństwo wobec pana i za oszustwo w przebraniu. Ale kiedy błagałem ją o rękę, powiedziała mi ze smutkiem, że jej matka wzgardzi biednym adoratorem i błagała mnie, żebym natychmiast odszedł, bo inaczej spadnie na nią nieszczęście.

„Choć było to dla mnie bardzo gorzkie, zostałem zmuszony odejść, gdy mi kazała, i od tamtej pory błąkałem się bez celu, z żalem rozdzierającym mi serce; jak bowiem człowiek bez pana, pieniędzy i dóbr może mieć nadzieję na zdobycie pięknej Lucii?”

Mistrz Piotr, który uważnie słuchał, na dźwięk imienia córki nadstawił ucha i bardzo szybko zrozumiał, że to właśnie w niej ów młody człowiek był tak bardzo zakochany.

„Twoja historia jest rzeczywiście dziwna” – powiedział. „Ale gdzie jest ojciec tej dziewczyny? Czemu nie poprosisz go o jej rękę? Mógłby cię poprzeć i cieszyć się, że zostaniesz jego zięciem”.

„Ach!” – powiedział młodzieniec – „jej ojciec to wędrowny nicpoń, który porzucił żonę i dziecko i odszedł – kto wie gdzie? Żona gorzko na niego skarży i łaje moją drogą dziewczynę, kiedy staje po stronie ojca”.

Ojciec Piotr był nieco rozbawiony tą przemową, ale bardzo polubił młodego człowieka i uznał, że jest on dokładnie tą osobą, której potrzebował, aby móc cieszyć się bogactwem w spokoju, nie musząc być rozdzielonym ze swoją ukochaną córką.

„Jeśli posłuchasz mojej rady” – powiedział – „obiecuję ci, że poślubisz tę pannę, którą tak bardzo kochasz, i to zanim będziesz wiele dni starszy”.

„Towarzyszu” – krzyknął oburzony Friedlin, bo myślał, że Piotr tylko żartuje – „nieładnie jest naśmiewać się z nieszczęśliwego człowieka; lepiej znajdź kogoś innego, kto da się nabrać na twoje piękne obietnice”. Po czym zerwał się na równe nogi i odszedł szybko, gdy Mistrz Piotr chwycił go za ramię.

„Zostań, porywcza!” krzyknął. „To nie żart i jestem gotów udowodnić swoje słowa”.

Pokazał mu wtedy skarb ukryty pod gwoździami i wyjawił swój plan. Zgodnie z nim Friedlin miał odegrać rolę bogatego zięcia i zachować milczenie, aby mogli w spokoju cieszyć się swoim bogactwem.

Młody człowiek był przepełniony radością z tej nagłej zmiany losu i nie wiedział, jak podziękować ojcu Piotrowi za jego hojność. Następnego ranka o świcie ruszyli w drogę i wkrótce dotarli do miasteczka, gdzie Friedlin zaopatrzył się, jak na dzielnego wielbiciela przystało. Ojciec Piotr napełnił kieszenie złotem na posag i zgodził się z nim, że gdy wszystko będzie ustalone, potajemnie przekaże mu wiadomość, że Piotr może wysłać wóz z wyposażeniem domu, którym bogaty pan młody miał narobić tyle zamieszania w miasteczku, w którym mieszkała panna młoda. Gdy się żegnali, ostatnim poleceniem ojca Piotra dla Friedlina było, by pilnie strzegł ich tajemnicy i nie zdradzał jej nawet Łucji, dopóki nie zostanie jego żoną.

Mistrz Piotr długo korzystał z korzyści płynących z wyprawy w góry i żadna wieść o tym nie rozeszła się. Na starość jego dobrobyt był tak wielki, że sam nie zdawał sobie sprawy ze swojego bogactwa; zawsze jednak uważano, że pieniądze należą do Friedlina. On i jego ukochana żona żyli w największym szczęściu i spokoju, zdobywając w mieście wielki szacunek. I do dziś, gdy mieszkańcy chcą opisać bogatego człowieka, mówią: „Tak bogaty jak zięć Piotra Blocha!”.