Był maj. Wiatr wciąż wiał zimny, ale krzewy i drzewa, pola i łąki, wszystkie zgodnie mówiły, że nadeszła wiosna. Kwiaty były obficie obsypane nawet w dzikich żywopłotach; tam wiosna toczyła swoje sprawy i głosiła kazania z małej jabłoni, której jedna gałąź zwisała świeżo i kwitnąco, pokryta delikatnymi różowymi kwiatami, które właśnie miały się rozwinąć. Gałąź jabłoni doskonale wiedziała, jaki jest piękny, bo ta wiedza tkwi zarówno w liściu, jak i w krwi; dlatego gałąź nie była zaskoczona, gdy powóz szlachcica zatrzymał się naprzeciwko niego na drodze, a młoda hrabina powiedziała, że ​​gałązka jabłoni to najpiękniejsza rzecz, jaką można zobaczyć, prawdziwy symbol wiosny w jej najpiękniejszej postaci.

Gałąź została z największą starannością odłamana, a ona trzymała ją w delikatnej dłoni, osłaniając jedwabnym parasolem. Potem pojechali do zamku, gdzie znajdowały się wysokie sale i wspaniałe apartamenty. Czysto białe zasłony powiewały w otwartych oknach, a piękne kwiaty stały w lśniących, przezroczystych wazonach; a w jednym z nich, wyglądającym jakby wycięto go ze świeżo spadłego śniegu, gałąź jabłoni leżała wśród świeżych, lekkich gałązek buka. Widok był uroczy.

Lecz gałąź stała się dumna; i to było całkiem typowe dla natury ludzkiej.

Ludzie różnego pokroju przechodzili przez salę i, zależnie od rangi, mogli wyrażać swój podziw. Niektórzy milczeli w ogóle, inni znów mówili za dużo, a gałąź jabłoni wkrótce zrozumiała, że ​​rośliny różnią się między sobą. „Niektóre są stworzone dla piękna, a inne dla pożytku; są też takie, bez których można się obejść w ogóle” – pomyślała gałąź jabłoni; a stojąc tuż przed otwartym oknem, skąd mógł widzieć ogród i pola, miał wystarczająco dużo kwiatów i roślin, by kontemplować i myśleć o nich, bo były tam rośliny dorodne i niepozorne – niektóre wręcz bardzo niepozorne.

„Biedne, wzgardzone zioła!” – powiedziała gałązka jabłoni. „Z pewnością jest różnica! I jakże nieszczęśliwi muszą się czuć, skoro takie istoty mogą czuć się tak jak ja i moi równi. Z pewnością jest różnica i trzeba czynić rozróżnienia, inaczej wszyscy bylibyśmy równi”.

A gałąź jabłoni spoglądała z litością, zwłaszcza na pewien rodzaj kwiatów, których mnóstwo można znaleźć na polach i w rowach. Nikt nie wiązał ich w bukiet, były zbyt pospolite; można je było znaleźć nawet na bruku, wyrastając wszędzie jak najbrzydsze chwasty, i miały brzydką nazwę „mniszek lekarski” lub „kwiat psi”.

„Biedne, wzgardzone rośliny!” – rzekła gałązka jabłoni. „To nie twoja wina, że ​​otrzymałaś tak okropne imię. Ale z roślinami jest jak z ludźmi – musi być jakaś różnica!”

„Jakaś różnica?” zapytał promień słońca. I pocałował kwitnącą gałąź jabłoni, i w podobny sposób pozdrowił żółte mlecze na polu – wszyscy bracia promienia słońca je pocałowali, zarówno biedne, jak i bogate kwiaty.

Gałąź jabłoni nigdy nie pomyślała o bezgranicznej dobroci Opatrzności w stworzeniu wszystkiego, co żyje, porusza się i ma swój byt; nigdy nie pomyślała, jak wiele piękna i dobra może być ukryte, ale nie zapomniane; ale to również było całkiem podobne do natury ludzkiej.

Promień słońca, promień światła, wiedział lepiej i powiedział: „Nie widzisz [57] daleko i nie widzisz wyraźnie. Jaka to jest pogardzana roślina, której szczególnie żałujesz?”

„Mniszek lekarski” – odpowiedziała gałązka jabłoni. „Nigdy nie trafia do bukietów; jest deptany nogami. Jest ich za dużo; a kiedy wypuszczają nasiona, ulatują jak małe kłębki wełny nad drogi i owijają się czepialsko do ludzkich sukien. To tylko chwasty – ale słusznie, że chwasty też powinny istnieć. Och, jestem naprawdę bardzo wdzięczna, że ​​nie zostałam stworzona jako jeden z tych kwiatów”.

Ale tam natknęła się na pola cała gromadka dzieci; najmłodsze z nich było tak małe, że zostało niesione przez pozostałe, a gdy posadzono je w trawie wśród żółtych kwiatów, zaczęło się głośno śmiać z radości, kopać małymi nóżkami, tarzać się i zrywać żółte kwiaty, które całowało w swojej niewinnej naturze.

Starsze dzieci odłamywały kwiaty razem z długimi łodygami i splatały łodygi jedna w drugą, ogniwo po ogniwie, tak że powstał cały łańcuch; najpierw naszyjnik, potem chusta do zawieszenia na ramionach i zawiązania w talii, a na końcu wianek do noszenia na głowie: była to prawdziwa uczta z zielonych ogniw i żółtych kwiatów.

Najstarsze dzieci starannie zbierały łodygi, na których wisiała biała, pierzasta kula, uformowana przez kwiat, który wypuścił nasiona; i ten luźny, zwiewny kwiatek wełnisty, który jest pięknym przedmiotem, wyglądającym jak najdelikatniejszy śnieżny puch, trzymały do ​​ust i próbowały zdmuchnąć całą głowę jednym tchem: ich babcia bowiem mówiła, że ​​kto tego dokona, z pewnością dostanie nowe ubrania przed końcem roku. Tak więc tym razem pogardzany kwiat został faktycznie podniesiony do rangi proroka lub augura.

„Widzisz?” powiedział promień słońca. „Widzisz piękno tych kwiatów? Widzisz ich moc?”

„Tak, nad dziećmi” – odpowiedziała gałąź jabłoni.

A oto na pole weszła staruszka i zaczęła kopać tępym nożem bez drzewca wokół korzenia mniszka lekarskiego, wyrywając go z ziemi. Z części korzeni zamierzała zaparzyć herbatę dla siebie, a resztę sprzedać aptekarzowi za pieniądze.

„Ale piękno jest czymś wyższym!” – powiedziała gałąź jabłoni. „Tylko nieliczni wybrani mogą wejść do królestwa piękna. Rośliny różnią się, tak jak ludzie różnią się między sobą”.

A potem promień słońca mówił o bezgranicznej miłości Stwórcy, objawionej w stworzeniu, i o sprawiedliwym podziale rzeczy w czasie i wieczności.

„Tak, tak, to jest twoja opinia” – upierała się gałąź jabłoni.

Ale oto do pokoju weszło kilka osób i ukazała się piękna młoda hrabina, ta sama dama, która umieściła gałązkę jabłoni w przezroczystym wazonie w blasku słońca. Niosła w ręku kwiat, albo coś w tym rodzaju. Przedmiot, czymkolwiek był, był ukryty za trzema lub czterema wielkimi liśćmi, owiniętymi wokół niego niczym tarcza, aby żaden przeciąg ani podmuch wiatru nie mógł go uszkodzić; i niesiono go ostrożniej niż gałąź jabłoni kiedykolwiek.

Bardzo delikatnie usunięto duże liście i oto ukazał się piękny, pierzasty wieniec nasienny znienawidzonego mniszka lekarskiego! To właśnie ten kwiat dama zerwała z największą troską i zaniosła do domu z zachowaniem wszelkich środków ostrożności, aby nie zdmuchnąć ani jednej z delikatnych, pierzastych lotek tworzących jego puszystą kulę. Wyciągnęła go teraz, zupełnie nieuszkodzonego, i podziwiała jego piękny kształt, osobliwą budowę i zwiewne piękno, które miał rozwiać wiatr.

„Spójrz, jakim niezwykłym pięknem obdarzyła go Opatrzność” – powiedziała. „Namaluję go razem z gałązką jabłoni, której piękno wszyscy podziwiali; ale ten skromny kwiat otrzymał z Nieba tyle samo, ale w inny sposób; i choć są tak różne, oba są dziećmi królestwa piękna”.

A promień słońca pocałował skromny kwiat, i pocałował kwitnącą gałąź jabłoni, której liście zdawały się pokryte różowym rumieńcem.