Laotsze është me të vërtetë më i vjetër se qielli dhe toka së bashku. Ai është Zoti i Verdhë ose i Lashti, i cili krijoi këtë botë së bashku me katër të tjerët. Në kohë të ndryshme ai është shfaqur në tokë, nën emra të ndryshëm. Megjithatë, mishërimi i tij më i famshëm është ai i Laotsze, "Fëmija i Vjetër", emër që iu dha sepse u shfaq në tokë me flokë të bardhë.

Ai fitoi të gjitha llojet e fuqive magjike me anë të të cilave ia zgjati jetën. Njëherë punësoi një shërbëtor për të bërë urdhrat e tij. Ai pranoi t'i jepte njëqind monedha bakri në ditë; megjithatë nuk ia pagoi dhe më në fund i detyrohej shtatë milionë e dyqind mijë monedha bakri. Pastaj hipi mbi një viç të zi dhe u nis për në Perëndim. Ai donte ta merrte shërbëtorin e tij me vete. Por kur arritën në qafën Han-Gu, shërbëtori refuzoi të shkonte më tej dhe këmbënguli që të paguhej. Megjithatë, Laotsze nuk i dha asgjë.

Kur arritën në shtëpinë e rojtarit të qafës, në qiell u shfaqën re të kuqe. Rojtari e kuptoi këtë shenjë dhe e dinte se një njeri i shenjtë po afrohej. Kështu që doli ta takonte dhe e çoi në shtëpinë e tij. E pyeti në lidhje me njohuritë e fshehura, por Laotsze vetëm sa ia nxori gjuhën dhe nuk tha asnjë fjalë. Megjithatë, rojtari i qafës e trajtoi me respektin më të madh në shtëpinë e tij. Shërbëtori i Laotsze-s i tha shërbëtorit të rojtarit se zotëria i tij i detyrohej shumë para dhe iu lut këtij të fundit të thoshte një fjalë të mirë për të. Kur shërbëtori i rojtarit dëgjoi se sa e madhe ishte shuma, ai u tundua të fitonte një burrë kaq të pasur për dhëndër dhe e martoi me vajzën e tij.

Më në fund, kujdestari e dëgjoi çështjen dhe erdhi te Laotsze së bashku me shërbëtorin. Pastaj Laotsze i tha shërbëtorit të tij: “Shërbëtor i pandershëm. Me të vërtetë duhet të ishe vdekur shumë kohë më parë. Të punësova dhe, meqenëse isha i varfër dhe nuk mund të të jepja para, të dhashë një talisman jetëdhënës për të ngrënë. Kështu ndodh që je ende gjallë. Të thashë: ‘Nëse do të më ndjekësh në Perëndim, në tokën e Qetësisë së Bekuar, do të të paguaj pagën tënde me ar të verdhë. Por ti nuk deshe ta bëje këtë.’” Dhe me këtë i preku qafën shërbëtorit të tij. Pas kësaj, ky i fundit hapi gojën dhe pështyu talismanin jetëdhënës.

Shenjat magjike të shkruara mbi të me cinabar, mjaft të freskëta dhe të ruajtura mirë, mund të shiheshin ende. Por shërbëtori papritmas u shemb dhe u shndërrua në një grumbull kockash të thata. Pastaj rojtari i qafës u hodh përtokë dhe iu lut për të. Ai premtoi t'i paguante shërbëtorit për Laotsze-n dhe iu lut këtij të fundit ta kthente në jetë. Kështu që Laotsze e vendosi talismanin midis kockave dhe menjëherë shërbëtori u ringjall. Rojtari i qafës i pagoi pagën e tij dhe e largoi. Pastaj ai e adhuroi Laotsze-n si zotërinë e tij, dhe ky i fundit i mësoi artin e jetës së përjetshme dhe i la mësimet e tij, në pesë mijë fjalë, të cilat rojtari i shkroi. Libri që u krijua kështu është Mbreti Tao Teh, "Libri i Rrugës dhe Jetës". Laotsze më pas u zhduk nga sytë e njerëzve. Rojtari i qafës, megjithatë, ndoqi mësimet e tij dhe iu dha një vend midis të pavdekshmëve.

Shënim: Taoistët pëlqejnë të pohojnë se udhëtimi i Laotsze-s në Perëndim u ndërmor para lindjes së Budës, i cili, sipas shumë njerëzve, është vetëm një rimishërim i Laotsze-s. Kujdestari i qafës Han-Gu përmendet me emrin Guan Yin Hi, në Lia Dsi dhe Dschuang Dsi.