Zoti dhelpër

Zonja Meri ishte e re dhe Zonja Meri ishte e bukur. Ajo kishte dy vëllezër dhe më shumë dashnorë nga ç’mund të numëronte. Por nga të gjithë, më i guximshmi dhe më galanti ishte një Z. Dhelpër, të cilin e takoi kur ishte në shtëpinë e të atit në fshat. Askush nuk e dinte kush ishte Z. Dhelpër; por ai ishte me siguri i guximshëm dhe me siguri i pasur, dhe nga të gjithë dashnorët e saj, Zonja Meri kujdesej vetëm për të. Më në fund u ra dakord midis tyre që të martoheshin. Zonja Meri e pyeti Z. Dhelpër se ku duhet të jetonin dhe ai i përshkroi asaj kështjellën e tij dhe ku ndodhej; por, çuditërisht, nuk i kërkoi asaj ose vëllezërve të saj të vinin ta shihnin.

Kështu që një ditë, afër ditës së dasmës, kur vëllezërit e saj ishin jashtë dhe Z. Fox ishte larguar për një ose dy ditë për punë, siç tha ai, Zonja Meri u nis për në kështjellën e Z. Fox. Dhe pas shumë kërkimesh, ajo më në fund arriti atje, dhe ishte një shtëpi e bukur dhe e fortë, me mure të larta dhe një hendek të thellë. Dhe kur ajo arriti te porta, ajo pa të shkruar në të:

BËHU I GUXIMSHËM, BËHU I GUXIMSHËM.

Por, meqenëse porta ishte e hapur, ajo hyri nëpër të dhe nuk gjeti askënd atje.
Kështu ajo shkoi te dera dhe sipër saj gjeti të shkruar:
JI I GUXIMSHËM, JI I GUXIMSHËM, POR JO SHUMË I GUXIMSHËM.

Ajo vazhdoi akoma derisa hyri në korridor dhe u ngjit shkallëve të gjera derisa arriti te një derë në galeri, mbi të cilën ishte shkruar:

Ji i guximshëm, ji i guximshëm, por jo shumë i guximshëm, që të mos të ftohet gjaku i zemrës.

Por Zonja Meri ishte e guximshme, ishte, dhe hapi derën, dhe çfarë mendoni se pa? Pse, trupa dhe skelete zonjushash të bukura të reja, të gjitha të njollosura me gjak. Kështu që Zonja Meri mendoi se ishte koha e duhur për të dalë nga ai vend i tmerrshëm, dhe mbylli derën, kaloi nëpër galeri, dhe sapo po zbriste shkallët, dhe doli nga korridori, kur kë duhej të shihte nga dritarja, përveç Z. Dhelpër duke zvarritur një zonjushë të bukur nga porta në derë. Zonja Meri nxitoi poshtë shkallëve dhe u fsheh pas një fuçie, pikërisht në kohë, ndërsa Z. Dhelpër hyri me zonjushën e varfër të re që dukej se i kishte rënë të fikët. Sapo iu afrua Zonjës Meri, Z. Dhelpër pa një unazë diamanti që shkëlqente në gishtin e zonjushës së varfër që po zvarriste, dhe u përpoq ta hiqte. Por ishte e fiksuar fort dhe nuk po hiqej, kështu që Z. Dhelpër mallkoi dhe u betua, nxori shpatën e tij, e ngriti dhe e uli mbi dorën e zonjës së varfër. Shpata ia preu dorën, e cila u hodh lart në ajër dhe ra nga të gjitha anët e botës në prehrin e Zonjës Mary. Z. Dhelpra shikoi pak përreth, por nuk mendoi të shikonte pas fuçisë, kështu që më në fund vazhdoi ta tërhiqte zonjushën e re lart shkallëve në Dhomën e Përgjakshme.

Sapo e dëgjoi të kalonte nëpër galeri, Zonja Meri doli zvarrë nga dera, zbriti nëpër portë dhe vrapoi për në shtëpi sa më shpejt që mundi.

Tani ndodhi që pikërisht të nesërmen do të nënshkruhej kontrata martesore e Zonjës Meri dhe Z. Dhelpra, dhe para kësaj pati një mëngjes të shkëlqyer. Dhe kur Z. Dhelpra ishte ulur në tavolinë përballë Zonjës Meri, ai e shikoi. "Sa e zbehtë je këtë mëngjes, e dashur." "Po," tha ajo, "pashë një gjumë të keq natën e kaluar. Pashë ëndrra të tmerrshme." "Ëndrrat shkojnë në të kundërt," tha Z. Dhelpra; "por na trego ëndrrën tënde dhe zëri yt i ëmbël do ta bëjë kohën të kalojë derisa të vijë ora e lumtur."

«Pashë në ëndërr», tha Zonja Meri, «se shkova dje në kështjellën tuaj dhe e gjeta në pyll, me mure të larta dhe një hendek të thellë, dhe mbi portë ishte shkruar:

BËHU I GUXIMSHËM, BËHU I GUXIMSHËM.

«Por nuk është kështu, as nuk ishte kështu», tha zoti Fox.

"Dhe kur arrita te dera, ishte shkruar:

JI I GUXIMSHËM, JI I GUXIMSHËM, POR JO SHUMË I GUXIMSHËM.

«Nuk është kështu, as nuk ishte kështu», tha zoti Fox.

"Dhe pastaj u ngjita lart dhe arrita në një galeri, në fund të së cilës ishte një derë, mbi të cilën ishte shkruar:

Ji i guximshëm, ji i guximshëm, por jo shumë i guximshëm, që të mos të ftohet gjaku i zemrës.

«Nuk është kështu, as nuk ishte kështu», tha zoti Fox.

"Dhe pastaj - dhe pastaj hapa derën, dhe dhoma ishte mbushur me trupa dhe skelete të grave të varfra të vdekura, të gjitha të njollosura me gjakun e tyre."

«Nuk është kështu, as nuk ishte kështu. Dhe Zoti na ruajt të jetë kështu», tha zoti Fox.

"Pastaj ëndërrova sikur po vrapoja poshtë galerisë dhe, ndërsa po zbrisja shkallët, ju pashë juve, z. Dhelpra, duke ardhur te dera e korridorit, duke zvarritur pas jush një zonjushë të varfër, të pasur dhe të bukur."

«Nuk është kështu, as nuk ishte kështu. Dhe Zoti na ruajt të jetë kështu», tha zoti Fox.

"Nxitova poshtë shkallëve, pikërisht në kohë për t'u fshehur pas një fuçie, kur ju, z. Dhelpra, hytë duke e tërhequr znj. e re nga krahu. Dhe, ndërsa kaluat pranë meje, z. Dhelpra, mendova se ju pashë të përpiqeshit t'i hiqnit unazën e diamantit, dhe kur nuk mundët, z. Dhelpra, më dukej në ëndërr sikur dole me shpatën tënde dhe ia preve dorën zonjës së varfër për të marrë unazën."

"Nuk është kështu, as nuk ishte kështu. Dhe Zoti na ruajt të jetë kështu," tha zoti Fox, dhe do të thoshte diçka tjetër ndërsa u ngrit nga vendi i tij, kur Zonja Meri thirri:

«Por kështu është, dhe kështu ishte. Ja ku është dora dhe unaza që duhet të tregoj», dhe nxori dorën e zonjës nga fustani i saj dhe e drejtoi drejt nga Z. Dhelpra.

Menjëherë vëllezërit dhe miqtë e saj nxorën shpatat dhe e prenë Z. Dhelpra në një mijë copa.