Parajsa, sigurisht, drejtohet nga ligji i dashur. Të gjitha vendet e mira për të jetuar drejtohen nga ligjet.

Shumë, shumë kohë më parë, jetonte një engjëll i vogël që theu një nga rregullat e Parajsës. Sigurisht, ajo duhej të ndëshkohej. Ndëshkimi gjithmonë vjen pas ligjeve të thyera. Ajo u dëbua nga shtëpia e saj qiellore. Ajo nuk mundi më kurrë të bashkohej me korin e muzikës qiellore. Ajo nuk mundi më kurrë të shikonte lart në fytyrën e Mbretit të madh.

Tani ndodhi që kjo engjëll i vogël i donte veçanërisht lulet e Parajsës. Për herë të fundit ajo eci nëpër kopshtet qiellore.

«Oh, të mrekullueshmet e mia, nuk duroj dot t’ju ​​lë!» qau ajo duke iu drejtuar luleve të saj të preferuara. «Më thyen zemrën!»

Lulet i ngritën fytyrat e tyre të bukura nga e saja me dhembshuri të dashur. Ato nxorën aromën e tyre më të ëmbël nga prekja e saj e butë. Ato shtrinë duart për të kapur rrobat e saj të varura ndërsa ajo kalonte pranë tyre.

“Të dashurit e mi më të mirë! Po më kërkoni t’ju ​​marr me vete!” thirri engjëlli i vogël.

Ajo i mbushi krahët me lulet e bukura të Parajsës. Tani engjëlli ishte një engjëll shumë i vogël dhe lulet që mblodhi formonin një krah shumë të madh. Ajo nuk mund të duronte të linte pas asnjë nga lulet e saj të preferuara. Ngadalë dhe me trishtim ajo u largua nga kopshtet qiellore. Ngadalë dhe me trishtim ajo kaloi jashtë portës qiellore.

Kur ajo i la portat e Parajsës shumë larg, lulet e bukura në krahët e saj ishin e tëra që i kishte mbetur nga Parajsa. Ato ia mbushën krahët aq shumë sa nuk mundi t'i mbante të gjitha. Disa prej tyre ranë. Poshtë, poshtë në tokë, ato lundruan. Ato u ndalën në ujërat e kaltërta e qeshura të Atlantikut të gjerë.

«Oh, çfarë të bëj! I kam humbur të mrekullueshmet e mia!» qau engjëlli i vogël.

Lulet e Parajsës i buzëqeshën nga vendi ku kishin rënë. Kurrë nuk ishin dukur më të bukura.

«Të dashurit e mi më të mirë janë të bukur dhe të lumtur!» thirri ajo ndërsa buzëqeshi mes lotëve. «Unë ende kam gjithçka që mund të mbaj! Do t’i lë aty ku janë!»

Janë nëntë nga lulet e Parajsës që engjëlli i hodhi. Ato kanë mbetur gjithmonë në Atlantikun e kaltër, ku ajo i la. Pas shumë vitesh, marinarët portugezë i gjetën dhe Portugalia i shpalli të vetat. Ajo i quajti Azore.

Megjithatë, edhe sot e kësaj dite, njëri nga ishujt quhet Flores, që do të thotë lule.