Ang bawat tribo ay may kanya-kanyang kwento. Karamihan sa kanila ay nakikitungo sa parehong mga paksa, naiiba lamang sa hindi materyal na mga detalye.

Sa halip na mga squirrels sa troso, ang Blackfeet ay sigurado na sila ay mga prairie-dog na inihaw ng MATANDA noong panahong iyon nang gawin niyang mahaba at payat ang mountain-lion. Iginiit ng mga Chippewas at Cree na sila ay mga squirrel na niluto at kinakain, ngunit ang isang tribo ay mahalagang mga taong-gubat at ang isa ay nakatira sa kapatagan-kaya ang pagkakaiba.

Ang ilang mga tribo ay hindi magsusuot ng mga balahibo ng kuwago, at wala silang anumang kinalaman sa ibong iyon, habang ang iba ay malayang gumagamit ng kanyang mga balahibo.

Ang kagubatan na Indian ay nagsusuot ng malambot na soles na moccasin, habang ang kanyang kapatid sa kapatagan ay tinatakpan ang ilalim ng kanyang kasuotan sa paa ng hilaw, dahil sa cactus at prickly-pear, malamang.

Ang pinto ng lodge ng kagubatan Indian ay umabot sa lupa, ngunit ang kapatagan Indian ay gumagawa ng kanyang lodge balat upang maabot ang lahat ng tungkol sa bilog sa ibaba, dahil sa hangin.

Isang gabi sa lodge ng War Eagle, nagtanong ang Other-person: "Bakit walang buntot ang Bear, lolo?"

Ang War Eagle ay tumawa at nagsabi: "Ang aming mga tao ay hindi alam kung bakit, ngunit naniniwala kami na siya ay ginawa sa ganoong paraan sa simula, kahit na narinig ko ang mga tao ng iba pang mga tribo na nagsasabi na ang Oso ay nawala ang kanyang buntot habang nangingisda.

“Hindi ko alam kung gaano ito katotoo, ngunit sinabi sa akin na matagal na ang nakalipas nangisda ang Oso sa taglamig, at tinanong siya ng Fox kung may swerte siya.

“'Hindi,' sagot ng Oso, 'Hindi ako makahuli ng isda.'

“'Buweno,' sabi ng Fox, 'kung ididikit mo ang iyong mahabang buntot sa butas na ito sa yelo, at uupo nang napakatahimik, sigurado akong makakahuli ka ng isda.'

"Kaya't itinusok ng Oso ang kanyang buntot sa butas ng yelo, at sinabihan siya ng Fox na maupo, hanggang sa tawagin niya siya; pagkatapos ay umalis ang Fox, na nagkunwaring mangangaso sa tabi ng pampang. Napakalamig ng panahon noon, at ang tubig ay nagyelo sa buong buntot ng Oso, ngunit siya ay nakaupo pa rin, naghihintay na tawagin siya ng Fox. Oo, ang Oso ay nananatili sa kanyang buntot, ngunit alam niyang natahimik ito. Nang naisip ng Fox na oras na, tumawag siya:

"'Hoy, Oso, halika rito dali—bilis! Mayroon akong Kuneho sa butas na ito, at gusto kong tulungan mo akong hukayin siya.' Ho! Sinubukan ng Oso na bumangon, ngunit hindi niya magawa.

“'Hoy, Oso, halika rito—may dalawang Kuneho sa butas na ito,' tinatawag na Fox.

"Ang Oso ay humila nang napakalakas upang makalayo sa yelo, na naputol ang kanyang buntot hanggang sa kanyang katawan. Pagkatapos ay tumakbo ang Fox na tumatawa sa Oso.

"Halos hindi ako naniniwala sa kuwentong iyon, ngunit noong narinig ko ang isang matandang lalaki na dumalaw sa aking ama mula sa bansang malayo sa silangan dito, ay nagkuwento nito. Naalala ko ito. Ngunit hindi ko masasabi na alam ko na ito ay totoo, tulad ng magagawa ko sa iba.

"Nang sabihin ko sa iyo ang kuwento kung paano ginawa ng LANDA ang mundo, pagkatapos ng digmaan ng tubig dito, sinabi ko sa iyo kung paano ginawa ang unang lalaki at babae. May isa pang kuwento kung paano natagpuan ng unang lalaki ang kanyang asawa, at sasabihin ko iyon sa iyo.

"Pagkatapos na gawin ni LD-man na kamukha niya ang isang lalaki, iniwan niya ito upang manirahan kasama ang mga Lobo, at umalis. Ang lalaki ay nahirapan dito, na walang damit na magpapainit sa kanya, at walang asawang tutulong sa kanya, kaya't siya ay lumabas upang hanapin ang MATANDA.

“Matagal na nahanap ng lalaki ang lodge ng MATANDA, ngunit pagdating niya roon ay pumasok siya at sinabing:

"'MATANDA, ginawa mo ako at iniwan akong tumira kasama ang mga Wolf-people. Hindi ko sila gusto. Binibigyan nila ako ng mga tipak ng karne upang kainin at hindi mag-aapoy. May mga asawa sila, ngunit hindi ko gusto ang isang Wolf-woman. Sa tingin ko dapat mo akong alagaan nang mas mabuti.'

"'Buweno,' sagot ng MATANDA, 'Hinihintay ko lang na pumunta ka sa akin. May mga bagay akong inaayos para sa iyo. Lumusong ka sa ilog na ito hanggang sa makarating ka sa isang matarik na gilid ng burol. Doon ka makakakita ng lodge. Pagkatapos ay iiwan kita para gawin ang iba. Go!'

"Ang lalaki ay nagsimula at naglakbay sa buong araw na iyon. Nang sumapit ang gabi ay nagkampo siya at kumain ng ilang mga berry na tumubo malapit sa ilog. Kinaumagahan ay nagsimula siyang bumaba muli sa ilog, hinahanap ang matarik na gilid ng burol at ang lodge. Bago lumubog ang araw, ang lalaki ay nakakita ng magandang lodge malapit sa isang matarik na gilid ng burol, at alam niyang iyon ang lodge na hinahanap niya; kaya tumawid siya sa ilog at pumasok sa lodge.

"Nakaupo sa tabi ng apoy sa loob, ay isang babae. Siya ay nakasuot ng damit na balat, at nagluluto ng karne na mabango sa lalaki, ngunit nang makita niya itong walang damit, itinulak niya ito palabas ng lodge, at ibinagsak ang pinto.

“Ang mga bagay ay hindi masyadong maganda para sa lalaking iyon, sinasabi ko sa iyo, ngunit upang makaganti sa babae, umakyat siya sa matarik na gilid ng burol at nagsimulang gumulong ng malalaking bato pababa sa kanyang tinutuluyan. Itinuloy niya ito hanggang sa natumba ng isa sa pinakamalaking bato ang lodge, at tumakbo palabas ang babae, umiiyak.

“Nang marinig ng lalaki ang pag-iyak ng babae, nalungkot siya at tumakbo siya pababa sa burol papunta sa kanya. Umupo siya sa lupa, at tumakbo ang lalaki sa kinaroroonan niya at sinabi:

"'Ikinalulungkot ko na pinaiyak kita, babae. Tutulungan kitang ayusin ang iyong tinutuluyan. Mananatili ako sa iyo, kung papayagan mo lang ako.'

"Iyon ay ikinalugod ng babae, at ipinakita niya sa lalaki kung paano ayusin ang silid at manguha ng kahoy para sa apoy. Pagkatapos ay pinapasok niya ito sa loob at kumain. Sa wakas, ginawan niya siya ng ilang damit, at sila ay naging maayos, pagkatapos noon.

“Ganyan nahanap ng lalaki ang kanyang asawa—Ho!”