GJENEZA A SIRENAVE

Admir Ninta April 25, 2020
Fable
Add to FAVs

Sign in to add a tale to your list of favorites

Hide

Already a member? Sign in. Or Create a free Fairytalez account in less than a minute.

Download PDF

Një herë e nje kohe, në ishullin Tinos, jetonte një djalë i vogël
me gjyshen e tij. Ata ishin të varfër dhe të uritur dhe çdo natë
gjyshja do t’i tregonte djaloshit historinë e peshkut të artë thellësive, për ta vene ne gjume. Një ditë gjyshja i tha djalit se do të udhëtonte në një tokë te larget ,dhe, per shkak se ishte shume e moshuar, ndofta nuk do të kishte kohë të mjaftueshme për t’u kthyer. Para se të largohej, ajo e paralajmëroi djalin të mos bëhej peshkatar dhe të mos shkonte pas peshkut të artë. Pastaj ajo u largua dhe nuk u kthye më.

Kur djali u rrit,ai bleu një rrjetë, një varkë, dhe shkoi të gjuante peshkun e artë. Ditën e parë ai kapi shumë peshq, por asnjë prej tyre nuk ishte i artë, dhe ai ja dhuroi të gjithë peshqit e tij të varfërve. Peshkataret e tjere e tallen per ate qe beri. Por të nesërmen njerëzit e pasur u mblodhën rreth barkës së tij, i shtynë mënjanë të varfërit dhe i morën per vete peshqit e djaloshit. Kur peshkataret e tjere e pane cfare ndodhi, ata u zemëruan dhe e ndaluan djaloshin të peshkonte përsëri. Ata e nxorren varkën e tij në breg dhe djaloshi u kthye në kasollen e tij. Ate natë, ndërsa po gatuante peshkun e fundit të mbetur, ai dëgjoi një trokitje në derë. Ai e hapi dhe pa një grua të vjeter para tij. Gruaja i ngjante shumë gjyshes së tij të humbur, por djaloshi prej kohesh e kishte harruar gjyshen e tij.

“Kush jeni ju?”, tha djali.

“Unë jam një grua e pastrehë, më lini te hy brenda”, tha gruaja e vjeter.

Djali e lejoi . Kasollja vinte nje ere te mire peshku të skuqur.

“Unë jam një grua e uritur, më jepni dicka per te ngrene”, tha gruaja e vjeter.

Djali mori të gjithë peshkun e skuqur, dhe ia dha gruas,dhe me te vertete ajo ishte shume e uritur,sepse pas pak e gllaberoi te gjithe peshkun.

“Ju jeni një djale zemermirë”, tha gruaja “, kerkoni gjithçka që dëshironi dhe unë do t’ju a jap”.

“Unë dua të kap peshkun e artë”, tha djali, pa u menduar dy herë.
Gruaja buzëqeshi.

‘’ Nese une vdes sonte, nëse ju e hidhni trupin tim në ujë, nëse i hidhni rrjetat në të njëjtin vend, dhe nëse prisni deri në mëngjes ,atehere me siguri qe do ta kapni peshkun tuaj,o djale zemermire “, tha gruaja e vjetër.” “Por mos i” prekni luspat e peshkut, mos u dashuroni me peshkun dhe mos e ndiqni pas atë ”.

Pasi tha këto fjalë të fundit, gruaja e moshuar ra te flinte. Djali rrëmbeu një thikë, e theri gruan, dhe pastaj mori barkën e tij dhe lundroi shumë larg. Pastaj e hodhi trupin dhe rrjetat në të njëjtin vend, ashtu si i kishte thënë plaka. Priti deri në mëngjes, pastaj i nxori rrjetat dhe pa një peshk të madh me luspa të arta.

“Ju lutem, më lini të shkoj”, tha peshku.

“‘Nese ju le te shkoni,cfarë do të më jepni ne këmbim”? tha djali.

“Do tju jap nje prej luspave te mia te arta’’,tha peshku..

Djalit ju kujtua që gruaja e vjetër e kishte paralajmëruar të mos i prekte luspat e peshkut, por ato ishin prej ari, dhe ai ishte i varfër. Kështu ai i preku luspat, dhe befas lakmia e pushtoi, dhe mori thikën edhe i hoqi te gjitha luspat një e nga një. Kur mbaroi,e perplasi peshkun në barkë,dhe i mblodhi luspat e arta ne nje thes. Tani ishte i pasur. Kur e mori uria, u kthye te hante peshkun,dhe pa që peshku ishte transformuar ne një grua lakuriqe,dhe shume te bukur. Djali mori rrjetën dhe e mbuloi gruan.
“Kush jeni ju”, tha djali?

“Unë jam mbretëresha e thellësive”, tha gruaja, “” Mbretëria ime është dhjetë mijë metra nën sipërfaqen e detit. Unë jetoj atje me popullin tim, dhe ne hamë trupat e njerëzve të mbytur. Këtë natë më ra erë mish njeriu dhe u ngrita nga thellësite. ”

“A do të më hani edhe mua?”, tha djali.

” Jo ”, tha mbretëresha, ” sepse tani që kam humbur luspat e mia te arta, jam bërë njeri dhe nuk mund të ha mish njeriu, dhe nuk mund të kthehem në mbretërinë time, sepse peshqit e tjere do te me hanin. Por, në tre ditë, luspat e mia te arta do të shfaqen përsëri dhe unë do të kthehem në mbretërinë time. Deri atëherë, rri me mua djalë “, dhe iu afrua djalit, vuri krahët rreth qafës se tij,dhe e puthi.

Kështu ai qëndroi me të dhe ajo ishte e bukur, dhe ai u dashurua me të, megjithëse gruaja e vjetër e kishte këshilluar të mos e bënte. Ata jetuan së bashku në barkë për tre ditë, dhe mbretëresha e thellësive lindi dy binjake. Ata dukeshin si njerëz, por kishin bishta peshku.

“Keta jane femijet e mij.Do t’i quaj Sirena”, tha mbretëresha dhe i hodhi të porsalindurit e saj në ujë.

Ditën e katert, lëkura e mbretëreshës u mbulua nga luspa te arta.

“Unë duhet të kthehem në mbretërinë time tani”, tha mbretëresha, “”
Mirupafshuar i dashuri im, dhe të lutem mos më ndiq “, dhe u hodh në det dhe u shndërrua përsëri në një peshk.

Djali,marrezisht i dashuruar me mbretëreshën, u hodh pas saj, por mbretëresha e kafshoi dhe i preu këmbët. Tani djali nuk mund ta ndiqte me.
Ai u kthye në barkë, ndërsa mbretëresha u zhduk në thellësi. Ata nuk e pane me kurre njeri tjetrin.

Kohe më vonë, fjalët për shfaqjen e disa krijesave të çuditshme, gjysmë-njeri dhe gjysme – peshk, filluan të qarkullojnë në të gjithë ishullin.

“Unë i pashë zotëri”, tha një shërbëtor,teksa i shërbente çaj te zotit të tij të pasur, ” ata po notonin afër meje. Kishin bishta peshku, më buzëqeshën dhe pastaj u zhdukën. Betohem se ato ekzistojnë. ‘

“E di qe ekzistojnë”, tha zoteria i pasur, “” sepse unë jam babai i tyre “, dhe ai e piu shpejt çajin, dhe e urdheroi sherbetorin ti sillte kembet e tij te drunjta.

‘’Nuk me keni treguar asnjehere se si i kini humbur kembet zoteri’’,tha sherbetori.

‘’Uluni prane meje,dhe une do tju rrefej’’,tha zoteria i pasur.

Dhe sherbetori u ul prane tij,dhe zoteria i tregoi historine qe ju sapo lexuat.

Leave a Comment